کد خبر: 275906
تاریخ: 12شهريور1397
کد خبرنگار: 225

درس‌های اجتماعی بازی‌های آسیایی اندونزی

اندونزی، با بیش از 260 میلیون نفر جمعیت، پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است. این واقعیت را برخی از ما نمی‌دانند. همین نکته است که ماجرا را جالب می‌کند: چهره‌ی جمعیتی جدید اسلام، دیگر عرب نیست.

 آسیای شرقی است. بگذریم. در این بازی‌ها، یکی از نکاتی که برایم جالب بود، پوشش زنان و حجاب آنها بود: از هر سه تیپ زن مسلمان اندونزیایی در جریان تشریفات و اداره مسابقه‌ها می‌شد دید: زنان کاملاً محجبه با روسری و لباس کاملاً پوشیده، زنان دارای روسری بازتر و موهای تا حدی بیرون و زنان کاملاً آزاد و بدون حجاب. چه مشکلی پیش آمد؟ جز اینکه تصویری دلنشین و دلچسب از زنان محجبه و اسلامی انتخابی و فضایی طبیعی به جهان از بزرگترین کشور مسلمان جهان ارائه شد؟ این نسخه و این تصویر - حتی برای تبلیغ خود مسلمانان و معتقدین - مؤثرتر بود یا تصویری یکدست و مصنوعی که ما از اسلام دستوری‌مان به جهان ارائه کرده‌ایم؟

▪️"بازی‌های آسیایی"، یک ابتکار عمل برای ساختن ِ یک "ما"ی آسیایی بود. از شرق تا غرب آسیا. یک هویت ِ آسیایی؛ و ورزش، بهترین ابزار برای ساخت چنین هویتی بود. چسبی که "ما"ی آسیایی را به هم پیوند می‌زند. نه اروپا، نه امریکا و نه افریقا چنین سابقه‌ای و چنین ابتکاری برای ساختن چنین هویت جمعی نداشته‌اند. باید قدر چنین ابتکاری را دانست و معنای پشت این "بازی"ها را درک کرد.

▪️شکاف‌های ایرانی - عربی و سنی - شیعی به حدی زیاد شده است که حتی ورزش، حتی بازی‌های آسیایی هم که قرار است مرهمی بر این شکاف‌ها و زخم‌ها باشند، به تقویت این شکاف‌ها منجر می‌شوند: گزارشگران بازی‌ها از ناراحتی‌شان از مدال‌آوری «عرب»ها می‌گویند و آرزوی شکست عربستانی‌ها را می‌کنند. باید این شکاف‌ها را جدی گرفت. جامعه و قدرت سیاسی، همه در یک بازی خطرناک ِ دو سر باخت ِ هویت‌گرایی مذهبی کور افتاده‌اند. بازی خطرناکی که برنده‌ای اگر داشته باشد، چشم‌آبی‌ها و موبورهای آن سوی جهان هستند که سلاح‌هایشان را کرور کرور باز بیشتر و بیشتر خواهند فروخت. اینجا، جایی است که باید به نقد همزمان قدرت سیاسی و جامعه دست زد: عرب‌ستیزی و سنی‌ستیزی، در هر چهره‌ای که باشد، آب به آسیاب استعمارگران و قدرت‌های جهانی خواهد ریخت که دلشان نه برای ما سوخته‌است و نه برای عرب‌ها. ما و عرب‌ها و افغان‌ها و ترک‌ها، در یک کشتی نشسته‌ایم. این را باید باور کنیم.