کد خبر: 181696
تاریخ: 5مرداد1395
کد خبرنگار: 225

داریم به همه دنیا می‌گوییم ایرانی‌ها مجرمند!

می توان به قانون ممنوعیت استفاده از ماهواره از چند جنبه به  آن نگاه کرد .« اگر از جنبه قانونی به موضوع نگاه کنیم باید گفت، قانون منع استفاده از ماهواره که در سال 1373 تصویب شد برای آن دهه می‌توانست مثمر ثمر باشد.

چرا که تعداد بسیار محدودی از مردم کشور از ماهواره استفاده می‌کردند. اما با گذشت دو دهه از این قانون و با توجه به تغییر و تحولات سریعی که در دنیای علم و تکنولوژی و ارتباطات رخ داد این قانون دیگر کارایی لازم را ندارد. امروزه طبق آمارهای رسمی ارائه شده از سوی وزارت ارشاد حدود 70 درصد مردم از ماهواره استفاده می‌کنند.

این یعنی به نوعی قبح تخلف از قانون ریخته شده است. وقتی می‌گوییم استفاده از ماهواره جرم است و 70 درصد مردم از آن استفاده می‌کنند یعنی داریم می‌گوییم بیش از نیمی از مردم ایران مجرم هستند. چرا که قانون گفته استفاده نکنید اما مردم استفاده می‌کنند. پس وقتی عملی در میان مردم رایج شود از لحاظ قانونی و اخلاقی نمی‌توان آن را از مصادیق جرم دانست چرا که نمی‌توان گفت بیشتر مردم مجرم هستند.»


 متأسفانه عناوین مجرمانه در قوانین ایران زیاد داریم بطوری که هم اکنون در ایران بیش از 1980 عنوان مجرمانه وجود دارد در حالی که بر اساس تجربه، کشورهایی سالمتر خواهند بود که عناوین مجرمانه در آن کم باشد. متأسفانه قانون ممنوعیت ماهواره یکی از قوانینی است که عناوین مجرمانه را در ایران افزایش داده است و در واقع ما داریم به افکار عمومی جهان می‌گوییم که مردم ما قانون شکن هستند. از سوی دیگر باید گفت دین و شرع ما تجسس در زندگی دیگران را ممنوع کرده است. از نظر شرعی، اخلاقی و عقلایی نمی‌توانیم به مردم بگوییم که شما چرا در خانه‌تان برنامه‌های ماهواره‌ای را نگاه می‌کنید. در صورتی که قانون ممنوعیت ماهواره به این موضوع کار دارد پس این قانون از نظر شرعی هم مشکل دارد. به عبارت دیگر قانون ممنوعیت ماهواره به نوعی نقض حقوق شهروندی محسوب می‌شود.


قانون ممنوعیت ماهواره باعث شده ما از پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های خوبی که ماهواره دارد محروم بمانیم در حالیکه «ما می‌توانیم براحتی با استفاده از تبلیغات در ماهواره هم جاذبه‌های گردشگری ایران را به دنیا معرفی کنیم و هم تولیدات و محصولات با کیفیت داخل کشور را ارائه دهیم. اما در حال حاضر برنامه‌های ماهواره، تبلیغات محصولات و اجناس بی‌کیفیت خارجی را به خورد ما می‌دهند چرا که اگر کسی از داخل ایران تبلیغات کند به علت ممنوعیت با مشکل و برخورد قانونی رو به رو خواهد شد.»

نکته مهم اما این است که نباید به این قانون و لزوم اصلاح و بازنگری در آن نگاه تک بعدی داشته باشیم. چرا که دغدغه مراجع بجا و درست است اما می‌توان از لحاظ فنی برای شبکه‌هایی که امنیت و دین و اخلاق را به خطر می‌اندازند محدودیت و ممنوعیت ایجاد کنیم یا آنها را مسدود کنیم و این قابلیت فنی برای ما وجود دارد همچنان که کشورهای دیگر نیز این کار را می‌کنند.


به نظر بنده اصلاح و بازنگری در این قانون امری ضروری است و اگر وزارت ارشاد لایحه‌ای کارشناسی شده را با در نظر گرفتن همه جوانب تهیه و دولت آن را به مجلس تقدیم کند تا مجلس نیز پس از بررسی تغییرات لازم را اعمال کند می‌توان گفت در این راه گام مثبتی برداشته‌ایم.