ایران زمانی بهترین دروازه‌بانان آسیا را داشت. مردانی که به سختی گل می‌خوردند؛ فرامرز ظلی ملقب به گربه سیاه، عزیز اصلی یا عزیز فنر، ناصر حجازی که اولین آسیایی مورد علاقه منچستر یونایتد بود و چه بسا اگر در آن زمان حجازی با مشکلات اداری روبه‌رو نمی‌شد، اکنون به عنوان یکی از مربیان اشمایل کبیر در فوتبال دنیا مطرح بود. در دوران بعد از انقلاب احمدرضا عابدزاده بود که سالیان سال، قفس توری تیم ملی را بیمه کرد و هنوز هم کابوس کشور استرالیاست.


هادی طباطبایی در بازی تاریخی برابر دانمارک آنقدر پیتر اشمایکل را شگفت‌زده کرد که دروازه‌بان مشهور و مغرور منچستر، پیراهنش را به او هدیه داد. پرویز برومند به واقع جسورترین دروازه‌بان ایرانی در سال‌های اخیر بود که اگر اسیر حاشیه‌های شهرآورد نمی‌شد یکی از تاریخ‌سازان قفس توری ایران می‌شد. داود فنایی که استایلی ایتالیایی داشت و با لباس‌هایی که می‌پوشید این تصور را در ذهن بینندگان غیر ایرانی به وجود می‌آورد که ایران یک دروازه‌بان خوب ایتالیایی استخدام کرده(!) و وحید طالب لو که به جرات می‌توان گفت دومین محبوب مشترک آبی‌ها و قرمزها درون دروازه بود و اگر نیمکت‌نشین رحمتی نمی‌شد شاید رکورد گل نخوردن در دنیا را مانند گلزنی‌های دایی، به نام ایران ثبت می‌کرد.


اما حالا با این همه پشتوانه و سابقه درخشان، خسوس برزیلی بهترین دروازه‌بان لیگ برتر می‌شود. قبل از او هم نیلسون برزیلی بود که رکورد کلین‌شیت لیگ را به نام خود ثبت کرد. کسی مخالف حضور بازیکنان و فوتبالیست‌های توانا از کشورهای دیگر در سطح اول فوتبال ایران نیست اما سوال اینجاست که چرا با وجود قدرت ایران در زمینه پرورش دروازه‌بان، تیم‌های لیگ برتری سعی می‌کنند یک دروازه‌بان ششدانگ خارجی را به تیم خود اضافه کنند و کمتر به دروازه‌بانان داخلی اعتماد می‌شود؟


البته این بی‌اعتمادی طبیعی است زیرا در چند سال اخیر فوتبال کشورمان، دروازه‌بان ششدانگی را به خود ندیده است. حتی مهدی رحمتی که بسیاری معتقدند بهترین دروازه‌بان داخلی ماست در آخرین بازی ملی خود از تیم لبنان گل خورد و در همین تیم استقلال اگرچه خیلی از توپ‌ها را گرفت و خیلی به گل نخوردن استقلال کمک کرد اما در عوض باعث از دست رفتن خیلی از امتیازات آبی‌ها هم شد!
همینطور در مورد اخباری، مظاهری و حتی بیرانوند. اکنون دروازه‌بان اول تیم ملی ما علیرضا حقیقی است که او هم یک دروازه‌بان ششدانگ نیست، شاید در جمع سه جوان آینده قفس توری تیم ملی بتوان بیرانوند را از بقیه سرتر دانست که او هم هنوز محک جدی در عرصه ملی نخورده است.


با این تفاسیر باید از مربیان وطنی پرسید که چرا اکنون فوتبال ما با فقر دروازه‌بان روبه‌رو شده است؟ قهرمان لیگ برتر با یک گلر برزیلی به نوک قله فوتبال می‌رسد و پرادعا‌ترین دروازه‌بانان کشور از زمین و هوا گل می‌خورند.
بهتر است مربیان و بخصوص زحمتکشان فوتبال پایه تمرکز بیشتری روی ساختن و تغذیه فوتبال ایران داشته باشند تا دیگر شاهد تاخت و تاز دروازه‌بانان خارجی در فوتبال کشورمان نباشیم چرا که خودمان قطع به یقین استعدادهای خیلی بهتری از خسوس و نیلسون را در کشورمان داریم.

ایران ورزشی

دسته بندی ورزش + , داغ ورزشی ,
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top