فناوری های نوین و دیجیتال با موسیقی چه کرده است

وکیل ملت: شارلوت کاتن در این مقاله سعی دارد با بیان تغییرات به وجود آمده در شیوه تولید و ارائه آثار هنری و غرق شدن تایتانیک آنالوگ – عکاسی و موسیقی – به فلسفه پیدایش فناوری های دیجیتال در این وادی بپردازد. تاثیر شکل گیری این فناوری ها و همچنین پیدایش فضاهای مجازی و دیجیتال را بر این دو عرصه بررسی کرده و تاثیرات مثبت و منفی آن را به چالش کشد.

تاریخ انتشار: 24خرداد1395|10:32

فناوری های نوین و دیجیتال با موسیقی چه کرده است
| کد خبر: 170708

ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت - ترجمه داریوش عسگری، مریم عسگری: شارلوت کاتن در این مقاله سعی دارد با بیان تغییرات به وجود آمده در شیوه تولید و ارائه آثار هنری و غرق شدن تایتانیک آنالوگ – عکاسی و موسیقی – به فلسفه پیدایش فناوری های دیجیتال در این وادی بپردازد. تاثیر شکل گیری این فناوری ها و همچنین پیدایش فضاهای مجازی و دیجیتال را بر این دو عرصه بررسی کرده و تاثیرات مثبت و منفی آن را به چالش کشد.

او با بیان نمونه هایی که گاه برگرفته از سلایقش است به بررسی قیاسی این دو عرصه خلاق می پردازد، تاثیرات پسادیجیتالی را مورد ارزیابی قرار داده و این مسئله را که چطور و با چه نگاهی می توان فلسفه این تغییرات را پذیرفت و بر آن صحه گذاشت، موضوع بحث خود قرار می دهد.

همه نسل ها تصورشان بر این است که در مهم ترین لحظات تاریخ زندگی می کنند، اما لحظه حیاتی و مهم تاریخ، آن زمانی است که فناوری های دیجیتال در خلق موسیقی و تصاویر تجاری، ذخیره سازی و انتشارشان تاثیر می گذارند. هر چند گمان می کنم، دلایلم برای یافتن نمونه هایی در این دو عرصه خلاق، برآمده از دیدگاهی شخصی، نسلی و همچنین مربوط به حسی است که تهییجم می کند تا موقعیتی را فراهم آورم که هم به لحاظ نظری آن را به خودم ثابت کنم و هم کمک ارزشمند و هدفمندی به حرفه ام کرده باشم.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

در حال حاضر دوران میانسالی را می گذرانم و این در حالی است که اشتیاق و علاقه وافرم به موسیقی، مد و عکاسی زمانی شکل گرفت و شکوفا شد که تازه به سن بلوغ رسیده بودم. من صدای نسلی هستم با احساس و دلسوز که همچنان می خواهد تمام عیار و حاذق در صحنه پیشرفت و ترقی باشد، بدون اینکه مدام بگوید «در روزگار ما...».

از نظر حرفه ای، نمایشگاه گردانی (1) به حساب می آیم که بیشتر با عکس سروکار دارد و با این ایده که «نقش قرن بیست و یکمی من نواختن ویولون است، در حالی که تایتانیک عکاسی آنالوگ در حال غرق شدن است»، اغوا نشده است. در این لحظه لازم است نگاه عمیقی به روزمره ها و تجربیات مان در باب اوقات فراغت مان داشته باشیم؛ به اینکه ایده ها چگونه به صورت بصری ارتباط برقرار می کنند (دقیقا سواد بصری و سلیقه های ما) و چطور این عوامل آینده موزه ها را شکل خواهند داد.

در اینجا نمی خواهم به اثبات این موضوع بپردازم که خلق، تولید و انتشار موسیقی پاپ نمونه ای عالی است برای بررسی آنچه در تصویرسازی تجاری اتفاق افتاده یا در حال رخ دادن است. تفاوت های فاحش بین این دو صنعت، مشهود است. به عقیده من مهم نیست که کارزارهای تبلیغاتی چقدر خلاقانه باشند. تولید موسیقی پاپ، به لحاظ فرهنگی، خیلی مهمتر از خط تولید کفش و کیف های دستی، عینک های آفتابی و مواردی از این دست است. روشن است که موسیقی برای انتشار و جا باز کردن در میان مردم، آشکارا مدیون فضای دیجیتال است و تصاویر به عنوان حامی بصری برای انتقال پیام، عمل می کنند. تصاویر تبلیغاتی محصولات شان را شبیه سازی و با اشاره ای تلویحی و روایی آنها را معرفی می کنند، در نتیجه برای ترغیب احساسات ما برای خریدشان، باید نسبت به تصاویر موسیقی (2) تلاش بیشتری کنند.

به هر حال، هم موسیقی و هم صنعتِ برندهای لوکس، تغییرات موازی و وسیعی را در سال های 2000 تجربه کرده اند. هر دو با آثار فرهنگ ساخته شده شرکت های بزرگ دست و پنجه نرم کرده اند و همواره برای شان مهم بوده که چه کسی و چطور دوباره بر سر کار خواهد آمد، محصولات شان به دست چه کسانی خواهد رسید، چه کسی پرداخت ها را انجام خواهد داد و چه کسی دستمزدها و پورسانت ها را دریافت خواهد کرد.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

ابزارهای جدیدی از جمله دلالان، زمینه ها و نظریه های جدید بازار برای خلق وجود دارد. از قرار معلوم فرصت های نامحدودی که دنیای دیجیتال برای بهره برداری از بازارهای موجود و کشف بازارهای جدید در هر دو صنعت فراهم کرده است، هم اکنون شبیه غرب وحشی است. (3) هر دو با چالش خلق تجربیات ارزشمند و «اصیل» در میان چشم اندازی از تغییر اولویت ها، فناوری ها و نظام های ارزشی مواجه هستند.

برای نشان دادن تغییرات طیف تصویرسازی تجاری در سال های 2000، به دو دیدگاه متفاوت معتقدم. یکی از آنها چیزی است که در آژانس های تبلیغاتی، بیشتر برای تبلیغ برندهای لوکس و تولیدات انبوه در صفحات براق مجلات روز خلق می شد و دیگری، دیدگاه موزه دایره المعارف گونه ای است که مجموعه ای از طراحی ها، پوشش های بومی، منسوجات، عکاسی و آن چیزی که احساس می کنم باید به عنوان اعتبار فرهنگی – و نه فقط به عنوان تولید رفیع و بلندمرتبه هنری – به عکاسی صنعتی وام داده می شد.

دریافت در قبال پرداخت (4)

در سال های اخیر، در دنیای آژانس های تبلیغاتی، یکی از پرسش هایی که صنعت موسیقی ایجاد کرد این بود که آیا مدل آی تیونز (5) – دریافت در قبال پرداخت – تصویرسازی تجاری را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد؟ مسئله این بود که آیا مصرف کنندگان (با تعاریف سربسته و مبهمی که از آنها شده است شاید به عنوان «لااَدری گران» (6)، دوستداران بِرَند، دارندگان کارت های اعتباری، دختران نوجوان و ...) حاضر به پرداخت 99 سنت برای دانلود تبلیغات یک برند مانند پرادا – یا حتی بعضی آثار گرانبهای قدیمی یک عکاس مد – هستند و آیا حاضرند مبلغ ماهیانه ثابتی بابت قطعه هایی از پشت صحنه هایی بپردازند که به گوشی های موبایل شان ارسال می شد.

پاسخ به این سوال بیشتر منفی بود. این پرسش ساده که آیا یک ابزار توزیع سودآور برای موسیقی، می تواند برای عکاسی (تصویرسازی) نیز به کار گرفته شود، همان ناتوانی ما در پیش بینی این بود که کدام زیرساخت برای برندهای لوکس بیشتر اهمیت دارد و چگونه زمینه های جدید، فرم واقعی عکاسی تجاری را تحت تاثیر قرار می دهند.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

همچنین موضوع دیگر این بود که آیا زمان آن رسیده که ساختار پرداخت دستمزد عکاسان از حالت «روزمزد» - که به تدریج رو به کاهش بود – به درصدی از فروش غیرمستقیم (آن لاین) تغییر پیدا کند و یا تاثیر تصویرسازی مبتنی بر وب و مجوز فروش آنلاین در نمودارهای کمّی فروش، می تواند آن را به زمان اوج سابق (فروش سنتی) بازگرداند؟

با نگاهی به گذشته، می توان دریافت که این پرسش همواره مطرح بوده است که تصویرسازان چگونه می توانند به پولی که برای تولیدات شان نیاز دارند دست یابند. تصویرسازان و تصمیم های تولیدشان دریافته بودند که برندهای لوکس برآنند که هزینه های بازاریابی شان را از صرف هزینه های چاپ و انتشار آنالوگ به سمت بازاریابی دیجیتال سوق دهند و تمایلی برای هزینه کردن جهت کشف و شهود تصویرسازان ندارند.

این در حالی بود که با وجود صحبت های زیادی که بر سر تفوق تصویرسازان مطرح و اهمیت محوری شان در هویت یک برند بوده است، حمایتی از سوی این برندها در زمینه خلاقیت و اشتیاق وصف ناپذیر این ستاره های عکاسی صورت نمی گرفت. در واقع هیچ عکاسی با حقوق کافی و بر اساس استعدادهایش در یک رسانه جدید دعوت نمی شد تا آگهی تبلیغاتی خارق العاده ای را خلق کند، همچنین واقعیت هایی هم در باب غیر دقیق بودن علم تبلیغات وجود داشت.

حمایت از واقعیت

ممکن است یک تیم خلاق، موسیقی یا ویدئویی را با بودجه کمی تولید کند که به بازخورد و فروق فوق العاده ای منجر شود. لیل واین (7) اغلب، کارهای خود را از طریق یوتیوب (8) به جهان عرضه می کند و اصالت و عمق کارهایش را از طریق ویدئوهای ارزان قیمت و بدون ماجراجویی خلق می کند. او اولین آلبومش را در 17 سالگی – در سال 1999 – منتشر کرد.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

شرکت یونیورسال سی دی آن را منتشر کرد و مخاطبانش آهنگ ها را به طور رایگان از اینترنت دانلود کردند. خدا می داند چقدر طول کشید تا یک تیم با تدبیر با استفاده از لباس هایی شیک، موزیک ویدئوی پر زرق و برقی برایش ترتیب بدهند و موسیقی این خواننده کم نظیر را احیا کنند.

در حال حاضر او آن شیوه را همچنان در سبک هیپ هاپ ادامه می دهد و این دلیل خوبی است برای حفظ رابطه ای محکم و مستقیم با طرفدارانش، به طوری که در ماه گذشته که آلبومش منتشر شد، بیش از دو میلیون نسخه از آن فروش رفت و مخاطبانش کسانی بودند که می توانستند آهنگ هایش را رایگان دانلود کنند. البته باید گفت که این فروش منوط به انتخاب مخاطبانش بود و نه نقطه قوت شرکت های بازاریابی.

آژانس های تبلیغاتی خیلی سریع به اهمیت یوتیوب پی بردند. آنها که کمپانی های تولید کننده اتومبیل و همچنین شرکت های تولید کننده تبلیغاتی گرافیکی را در مشت خود داشتند، از طریق یوتیوب تعاملات دیجیتالی بین تولید کننده و مصرف کننده را راه انداختند و مشتریان می توانستند از آن طریق پیشرفت های تکنولوژیک را دنبال کنند و البته همین باعث می شد بتوانند در تولید آگهی های تبلیغاتی شان خلاق تر هم باشند. برای مثال، در دومین آگهی تبلیغاتی شرکت فولکس واگن – کابریو، مدل 2000- کمپانی تبلیغاتی، از نیک دریک (9) که هنرمندی با مخاطبان خاص بود استفاده کرد و از این طریق در آن سال فروش آلبوم پینک مون (10) دریک از 6000 به 74000 رسید.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

این در حالی است که پخش یک ویدئوی انفجاری در فضای مجازی و آن لاین زمانی برای هنرمند و یا گروه اثربخش خواهد بود که تداوم داشته باشد، در غیر این صورت آن هنرمند به تدریج به فراموشی سپرده خواهد شد. برای مثال رابین – هنرمند مستقل (11) پاپ در سال های اخیر اروپا – در فرهنگ جوانان علاقمند به موسیقی و متقاضیان ریمیکس (12)، بسیار موفق بوده است.

وقتی که علاقه کنونی ما به تمام چیزهای سوئدی، برای اطمینان از اینکه رابین می تواند به یک ستاره موفق در ایالات متحده تبدیل شود، کافی نیست، اینترنت به عنوان یک عامل مهم در به نمایش درآوردن هویتی شفاف از این هنرمند خواهد بود چرا که یوتیوب از این قابلیت برخوردار است که آمار تماشای لحظه به لحظه را نشان دهد و در نتیجه هنرمند این امکان را خواهد داشت که دریابد چه بازخوردی در میان مخاطبانش داشته یا اینکه تور کنسرت هایش را در چه شهرهایی بهتر است برگزار کند.

برنده، برنده، برنده (13)

برخی از ستاره های پاپ به خوبی توانسته اند به هویت تصویری باثباتی، برای انتشار آلبوم ها و برگزاری تور کنسرت های دور دنیای خود دست یابند. یکی از آنها در سال 2006، برای انتشار آلبومی، کمپانی ضبط را مجاب کرد تا با استیون کلین (14) که تصویرساز مورد اعتمادش بود، قراردادی ببندد. کلین در نهایت توانست به تصویری دراماتیک و منسجم برای طرح جلد آلبوم او برسد. او که تصویرسازی پیشرو بود از آن هنرمند برای مجله دابلیو (15) عکاسی کرد، شاید به این دلیل که بتواند ارتباطی اغواگرانه و موثر در بین طراحان مد و افراد مشهور ایجاد کند.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)

با وجود اینکه کار نشر خوب پیش می رفت و برای عکاسی بودجه مناسبی را در نظر گرفته بود، کلین و کارفرمایش به جای جنگیدن برای مجله ای روزمرد، بر آن شدند تا مدل تجاری زیرکانه ای – یک مدل تجاری نو – را طرح ریزی کنند که ترکیبی بود از تصویرسازی افراد مشهور و مد که سود آن بین همه آنها تقسیم می شد. بدین ترتیب عکاسی برای مجله دابلیو به پروژه ای چند منظوره تبدیل شد که تصاویر منسجمی برای آلبوم و تور دور دنیای هنرمند تولید کرد و عواید نسبتا خوبی از آن نصیب کلین و کارگزارانش شد.

بدین ترتیب این مجله انحصار تصاویر را در دست گرفت و سایر مجله های مد و سبک زندگی در سراسر دنیا برای چاپ آن عکس ها می بایست حق امتیاز می پرداختند. این گونه بود که کلین و کارگزارنش صدها هزار دلار از این حق امتیاز، درآمد کسب کردند. همزمان با این اتفاق نشریات دیگر بین المللی نیز برای چاپ عکس های قدیمی تر گروه محدود می شدند، در نتیجه آنها می توانستند آخرین و به روزترین عکس های هنرمندان را به شرط پرداخت کارمزد آن، روی جلدشان داشته باشند، چیزی که تا پیش از آن به راحتی امکانپذیر نبود.

قطعا با این روش، درآمد کلین و کارگزار او بسیار بیشتر از هر نرخ روزمزدی بود و این قرارداد موقعیت و مالکیت شفافی را برای او رقم زد و این نتیجه را در بر داشت که این پروژه، پروژه برنده ای به حساب آید. بدین ترتیب تغییرات خرد و کلانی در هر دو صنعت موسیقی و تصویرسازی اتفاق افتد. تلاش هایی که برندهای قدرتمند و ستارگان، کمپانی های مدیریتی، تامین کنندگان محتوای رسانه ها برای ادغام و تحکیم منافع خود در پرتو دیجیتالی شدن انجام دادند، از آن جمله بود.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (1)


تام فورد (16) نیز از نمونه های مهم در دنیای مد است. او به لحاظ تجاری شخصیت مثال زدنی است و این امر به دلیل تیم مدیریتی و شرکت های بزرگی است که با آنها قرارداد داشته است. نمی توان او را فقط یک طراح مد به حساب آورد. فورد هنرمند مستعد و خلاقی است که به تصویرسازی و اهمیت آن واقف بوده و تشنه شهرت است. او کاملا آگاهانه به روش بازاریابی و تجارت نظارت داشته و دخالتش در این امر انگیزه ای برای خلاقیت اوست.

فورد فعالیتش را با سمت ریاست طراحی لباس های آماده زنانه، در گوچی (17) – که 1990 تقریبا ورشکسته بود – آغاز کرد و پس از آن مدیر خلاق همه بخش های گوچی و یووسنت لورانت (18) (گروه گوچی اوایل 2000 این شرکت را خرید) شد و گوچی را به شرکتی بسیار موفق تبدیل کرد. این امر به دلیل علایق بسیار شدید و نگرش عمیق و آینده نگرانه اش بود. در دورانی که مدیران و مشاوران سالن های مد از برترین صاحبان سبک بودند و ساختن «تصویر» از یک برند مد، جای فرآیندهای استدلالی – که مستلزم تفسرهای بعدی بود – را گرفته بود؛ فورد طراحی ایده آل به حساب می آمد.

 

این در مورد خانه ای در هامپتونز نیست (19)

ما درست در نقطه ای قرار داریم که نسل بعدی موسیقیدان ها و تصویرسازان مان در زمینه تکنولوژی پیشرفت کرده اند و به جای فیلم و کاست، کار خود را با دیسک و نرم افزار و ابزارهای اینچنینی خلق می کنند، اما آنچه امروز می بینیم، دورنمایی است از زحمات نسلی که فرهنگ را در دنیایی آنالوگ ساخته و تجربه کرده است.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

رِدیوهِد (20) یک گروه موسیقی معتبر است که بیش از 20 سال در زمینه ساخت و اجرای موسیقی فعالیت داشته است. برای آنها دیجیتال به معنای یک زبان جدید بیگانه و آخرالزمانی نیست بلکه ابزاری برای آهنگسازی، ضبط و تولید در راستای کشف خلاقیت شان است. عادلانه است اگر بگوییم این گروه با کندوکاوهای خلاقانه شان در رسانه های دیجیتال، به روش ارتباطی نابی برای معرفی بهتر خودشان دست پیدا کردند و البته این نکته حائز اهمیت است که رسانه های دیجیتال صرفا ابزاری هستند برای کشف خلاقیت و باز شدن درهای دنیایی نو و به خودی خود برای مطرح شدن این گروه های موسیقی راهگشا نبوده و نیستند.

ارزش اجتماعی ردیوهد و دلایل شان برای تولید، همیشه بر ضد برندسازی بوده که همواره مد نظر کمپانی های موسیقی بوده است و این امر باعث شد تا ردیوهد آهنگ هایش را به روش های غیرمعمول و مستقل خلق، تولید و منتشر کند؛ به طوری که به لحاظ مالی نیز خطر بزرگی برای شان به حساب نیاید. در اکتبر 2007 بعد از انتشار آلبوم شان در سایت های دانلود رایگان در 24 ساعت اول 100 هزار بار دانلود شد.

در سایت خودشان، شنوندگان این انتخاب را داشتند که برای آلبوم دانلود شده هر مبلغی را که می خواهند بپردازند یا اصلا پولی پرداخت نکنند. با این روش این گروه توانست سهم عمده ای از بازار سایت های موسیقی را از آن خود کند. با این پیام که هدف آنها صرفا تولید و انتشار موسیقی است و با این کار با احترام گذاشتن به نقش دانلودکنندگان و مخاطبان شان، به شکل هوشمندانه ای فرآیند دیجیتالی شدن را وارد کار خود کردند. با این فرآیند مشخص شد که مخاطبان آنها تنها به دنبال دانلود یک فایل با فرمت ام.پی.تری و ... نیستند و نوع بسته بندی و طرح جلد سی دی و صفحه (گرامافون) آنها نیز برای شان مهم است، به طوری که آلبوم آنها برای دومین و سومین بار منتشر و فروخته شد.



عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

نسخه صفحه (گرامافون) آلبوم این رینبو (21) محبوبیت خود را اثبات کرد و شکلی از ژانر موسیقی را که به نظر می رسید از بین رفته است، دوباره احیا کرد. اگرچه توده عظیمی از ارائه صفحه های موسیقی با تیترهای برجسته و کاغذهای ژلاتین نقره برای بازگرداندن آن حس نوستالژیک، روانه بازار شد اما این اتفاق تعریف متفاوتی از توسعه یک صنعت جدید از میراث گذشته بود. این جلوه ها فقط یک فیلتر سپیا در فتوپاش نبودند، بلکه حس دلتنگی ما نسبت به گذشته و احیای فرهنگ مصرفی گذشته – که در سایه تجربیات دنیای مجازی شکل تازه ای به خود گرفته و منجر به مصرف بیش از اندازه شده – را نشان می دادند.

احیای گذشته

یکی از مهم ترین جنبه های دوره دیجیتال آن است که بازار و همچنین تمایل برای مرور گذشته را فراهم می آورد. فناوری دیجیتال این امکان را به وجود آورد که دوباره موسیقی های محبوب گذشته را به زندگی حال بازگردانیم، ارتباط عمیق تری با گذشته برقرار کنیم و حتی دوباره فکر کنیم و فرهنگی فراتر از تحریف های زمانه خودمان داشته باشیم. می توانیم فرهنگ اینترنتی و فضای مجازی را زندگی دوباره ای برای میراث موسیقی مان بدانیم. به وسیله آن، این امکان را خواهیم داشت تا چیزهای مورد علاقه مان را به راحتی پیدا کنیم، آنها را ویرایش، آرشیو و به دیگران معرفی کنیم. می توانیم درباره آنها نظر بدهیم و نقد دیگران را درباره شان بشنویم.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

با این تفاسیر، هم اکنون انتظار داریم اغلب چیزها را – یک نمایشگاه فیلم، ویدئوهای مستقل و منتشر نشده، یک مستند و یا پادکست یک سخنرانی – در فضای مجازی را به راحتی در دسترس داشته باشیم، پس چه بهتر است که، دریافت در قبال پرداخت را بپذیریم و با پذیرش این هزینه کم برای حق عضویت های اینترنتی به راحتی به فرهنگ مان دسترسی داشته باشیم.

هنر و مد

در 10 سال اخیر رابطه هنر و مد بسیار تیره و تار بوده و این تا زمانی که عکاسی قدیمی، مانع شود تا نمایشگاه گردان ها بتوانند پاسخگوی اختلافات عمیق میان صحنه آرایی و رمزگان هنری با تصویرسازی مد باشند، ادامه خواهد داشت. «هنرمند» عبارت سنجیده ای بود که اواسط دهه 90 برای عکاس معاصر به کار برده شد.

«هنرمند» کلمه ای نیست که برای تصویرسازان تجاری عامه پسند به کار برود، آنهایی که هزینه های بالا و چشمگیری برای تولیدات شان پرداخت می کردند تا بتوانند آثار خود را در موزه ها به نمایش بگذارند یا آنها را در صفحات مد روزنامه ها و مجلات، در دوران برندسازی مجدد بنگاه ها چاپ کنند.

اعتقاد من بر این است که با نگاهی به گذشته درخواهیم یافت که بزرگترین سوءتفاهم درباره رابطه میان هنر و مد حدود 1996 – زمانی که هر دو آنها شروع به غنی شدن کردند – اتفاق افتاد. آ« زمانی که عکاسی هنری با سبک «کارگردانی شده» (22) به شدت مورد پیشداوری قرار گرفت چرا که این سبک از عکاسی هنری نیز مانند تصویرسازی تجاری مستلزم پیش تولید و پس تولید بود (یک عکس صحنه آرایی شده نیز درست مانند تصویرسازی تجاری برای تولید به تعداد زیادی دستیار، متخصص نورپردازی و طراح لباس و دکور نیاز داشت) و این در حالی بود که نیت نهایی آنها از تولید آثارشان کاملا با هم متفاوت بود.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

در آن زمان هنر معاصر بسیار متداول تر از مد بود و تعداد زیادی از عکاسی های تجاری در گالری موزه ها با پیشینه ای از هنر واقعی برنامه ریزی می شدند و تعدادی از عکاسان هنری هم با شرکت در پروژه های بزرگ عکاسی مد سرگرم بودند؛ با این حال همچنان شک دارم بتوان ترکیب دنیای این دو شاخه از عکاسی را درست قلمداد کرد.

این پیشامد در آن زمان با اتفاقی که برای انتشار مجلات افتاد و دلایلی که ما مجلات را می خریدیم سبک تر شد. بعد از اتفاق 11 سپتامبر و بحران های مالی متعاقب با آن، انتشاراتی که توانستند به لطف تامین کنندگان مالی شان از آن طوفان جان سالم به در ببرند، مجلات پروپاقرص و دارای برند معتبر بودند. کمپانی های نشر به این واقعیت رسیده بودند که تعداد مشترکان رشدی نداشته و حتی رو به کاهش هم است، در حالی که مبلغان برندهای لوکس همچنان برای معرفی محصولات شان با نشریان همکاری می کردند و بر این باور بودند که خوانندگان درجه یک، بازار هدف آنها هستند. این بود که عناوین قدیمی و جریان های درآمد اقتصادی شروع به تغییر کرد.

آنها برای حفظ بقای خود در بازار ناچار به گرفتن مجوزهایی برای انتشار کارت های تبریک، تقویم و خرت و پرت هایی کم بها و فروش گلچین های ادبی (23) و نسخه های اصلی عکس های بایگانی شان (24) شدند. مجلات مستقل یا بسیار افت کردند یا به دلیل مدیریت قوی و (احتمالا) به دلیل استخدام مدیران فروش و تبلیغات مجرب نجات یافتند.

نشریات فصلی و یا دو ماهه، نویسندگان واقع بین تر را که قوی تر و با انگیزه تر بودند، تصویرسازان سطح بالا و نخبه های این وادی را برای بقای خود حفظ کردند. اگرچه دیجیتالی شدن، هزینه های چاپ را به مقدار زیادی کاهش داد اما متغیرهای بزرگ اقتصادی قیمت سهام کاغذ – نفت دنیای رسانه – تجارت انتشارات ماهانه را به شدت در معرض خطر قرار داد و آنها را به تجارت های بی بازده و بازنده تبدیل کرد. به طوری که خرید یک مجله به امری لوکس و تشریفاتی تبدیل شد.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

حتی شکل چیدن این مجلات در بخش روزنامه ها تغییر کرد و دیگر آنها در کنار کتاب ها یا روی پیشخوان بوتیک های مد قرار گرفتند و رفته رفته این تفکر که مجله ها اولین مکان برای مطلع شدن از آخرین اخبار مد است، جای خود را به موتورهای جستجوگر آن لاین داد و دیگر آن شور و هیجانی که برای انتشار یک مجله انتظار داشتیم از میان رفت.

اوایل سال های 2000 همچنان خوش بین بودم که نمایشگاه گردانی (25) عکاسی مد برای یک موسسه قصد ندارد که عکس ها را در ابعاد اغراق آمیز و بزرگ گالری، مانند یک اثر هنری بد نمایش دهد یا میان تماشا و بررسی دیوارهای گالری ها و ورق زدن صفحات یک مجله مد توازن برقرار کند. تصورم بر این بود که تفاوتی میان کار آنها با کارگردان ها و دبیران عکس های هنری وجود دارد و همچنان باور دارم تصاویر تجاری به لحاظ فرهنگی دارای اهمیت بوده و شاید تحلیل و تشریح توسط موسسات فرهنگی هستند.

ویراستاری جدید

در وهله اول، نسبت به تصویرسازی معاصر بسیار هیجان زده بودم و دوست داشتم بدانم کارشناسان این زمینه دوره جدید دیجیتال را چگونه تشریح کرده و بسط خواهند داد. متوجه نمی شدم که چرا مجلات مد (با صفحات براق) جهش اینترنتی ندارند – زمانی که حدود 40 نفر برای مجله وُگ (26) کار می کردند به نظر می رسید سایت vogue.com را چهار نفر راه اندازی کرده اند و شاید هم حداکثر از سه کارآموز سختکوش برای انجام امور استفاده می کنند – و کمترین کار را در فضای مجازی انجام می دهند در حالی که مقامات رسمی و ناظر همچنان به دنبال آنند که چگونه سرمایه گذاری جدی و خلاقانه ای در زمینه این رسانه جدید انجام دهند.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

اولین موضوع واقعا جالب برای اینکه چه صفحه نمایش و اینترنتی می تواند برای تصویرسازی مد مفهوم داشته باشد SHOWstudio.com بود؛ صفحه ای که نیک نایت (27) آن را در سال 2000 راه اندازی کرد و بخش هنری آن توسط پاول هدرینگتون (28) مدیریت و از سال 2001 مجوز آن به پنی مارتین (29) واگذار شد. نیک نایت یکی از افراد تشنه تکنولوژی، آگاه و خلاق در زمینه محتوای تصویرسازی بود. از این رو با استفاده از سرمایه خودش SHOWstudio.com را جهت بررسی و تحقیق در زمینه این رسانه جدید مورد ارزیابی قرار داد.

شو استودیو مرکز توجهی شد برای همه، و نه فقط برای عکاسان بلکه همه فعالان در حوزه های گرافیک، مد، تصویرسازان و کارگردانان، نوازندگان، گریمورها و طراحان لباس و مدل هایی که تا آن زمان به صورت پورسانتی با هیچ وب سایتی کار نمی کردند و با این شرایط (قرارداد پورسانتی) خرسند بودند.

شو استودیو، از بدو شروع کارش، روند کار و همکاری با تصویرسازان تجاری را افشا کرد؛ به جای آنکه، آنچه این ژانر عکاسی را منحصر به فرد می کند در هاله ای از ابهام نظری مؤلفان آن مخفی نگه دارد. با اندکی تفحص در میان بایگانی های وسیع سایت، با پروژه هایی برخورد خواهید کرد که کاملا مخصوص زمان خود بوده و نه تنها مفهوم و محتوای اصلی شان از بین رفته، بلکه ایده آنها نیز بسیار غیرعملی و ناشیانه به نظر می رسد و به خاطر ریسک چیزهایی که در آینده افشا خواهد شد، هیچ تفاوتی با خطر ویراستاری تجربی نداشت. ارزش افزوده سایت اغلب کم است، اما گویی پیکسل ها واژگانی از زیبایی شناسی را در بر دارند که ممکن است در برنامه های آینده محقق شوند. مهمترین چیز به وجود آمدن این عرصه بود و اینکه در عمل، همه مسیرهای مد جهت برنامه ریزی برای نشریات وب، به این ابتکار عمل باورنکردنی ختم شد.
 

عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)

پروژه های «خاص»

کاملا مطمئن نیستم که کلمه «خاص» را موزه های بزرگ هنر مدرن در اصطلاح «پروژه های خاص» به کار بردند یا برندهای لوکس بزرگ. گاهی فکر می کنم برندهای رسانه شناس؛ هنرمندان و ایده پردازان دیجیتال، هنرهای سنتی را برای روح دادن و پابرجا ماندن سازمان ها، در راستای شیوه های نو و ایده های جدید به این عرصه آوردند، آژانس های جدیدی که به طور خاص برای وب سایت ها ایده پردازی می کردند، به علاوه آژانس های تبلیغاتی سنتی و طراحانی که به طور موفقیت آمیزی مسیر خود را طبق پیشرفت های این عرصه تعیین می کردند.

به نظر می رسد که این دو، ساختاری موازی داشته باشند. موزه ها فضایی را به نمایشگاه گردان های جوان اختصاص می دهند تا با هنرمندان تازه کار همکاری داشته باشند و درصدی از بودجه سالانه نمایشگاهی شان را صرف جذاب ترین ایده های احتمالی می کنند که سازمان شان از آن حمایت می کند و اینه نشان دهنده خلوص تعهدشان به هنر مدرن است.

از سوی دیگر برندهای مدرن رقابتی را به راه می اندازند تا برای مثال یک فیلم کوتاه هنری برای آخرین تولیدات آنها ساخته و برند آنها در آن فیلم کوتاه تعریف شود، البته آنها زمانی را برای کشف این فیلمسازان جوان صرف نمی کنند و فقط پایین بودن هزینه تولید برای شان اهمیت دارد و مهم نیست که فیلمساز اهل کجا باشد و حتی اینکه ممکن است با این بودجه کم، چیز به دردنخور و مبهمی تولید شود که فقط اشاره ای گنگ به محصول شان دارد و ارزشی برای خود اثر قائل نیستند.



عکاسی و موسیقی: فرآیند، محتوا و انتشار (2)


استفاده زیرکانه از مدل پروژه های خاص برای بازاریابی یک برند، زمینه را برای بروز استعداد و اشتیاق رسانه های هوشمند فراهم آورد. از همان ابتدا، وقتی فرهنگ آن لاین به وجود آمد، پروژه های بازاریابی آن لاین مورد علاقه من نیز شکل گرفت که یکی از آنها کوئیک سیلور (30) بود که به نظر می رسید با یک گوشی موبایل، قبل از طلوع آفتاب گرفته شده بود که در آن گروهی از موج سواران در کپنهاگ (استکهلم جدید)، دینامیتی را به طرف دریاچه ای آرام پرتاب می کنند تا موجی بزرگ برای موج سواری بسازند.

می توان در این زمینه با اشاره به مثال هایی همچون حراج پرادا در ای بی (31) – حراج لباس و لوازم زینتی که به تولید نهایی نرسیده بودند – و همچنین ترمبل بلوسوم (32) که انیمیشن کوتاهی بود با بازی جیمز لیما (33) و به کارگردانی ملیسا دیویس (34) و آلن بارنت (35) که برای تبلیغ پرفروش ترین کیف دستی فصل ساخته شده بود، نشان داد که فرهنگ الکترونیک و آن لاین چگونه می تواند بر بازاریابی یک محصول مد و مطرح شدن آن موثر و مفید باشد.

حال دوباره برمی گردیم به پرسش اول که آیا مصرف کنندگان حاضرند برای دانلود عکس یا ویدئوهای تبلیغاتی پولی بپردازند؟! و با توجه به بحث هایی که شد، تصورم بر این است که تنها راه برای ضایع نشدن حق عکاسان و تصویرسازان رعایت حق کپی برای آثار آنهاست تا بتوانند به خلق آثار مناسب برای بازاریابی برندهای لوکس و ... بپردازند و با اشتراک گذاشتن آنها در فضاهایی همچون آمازون و آی تیونز (36) به رونق بازاریابی الکترونیک بهبود بخشند.

همچنین به نظر می رسد که رویدادهای زنده موسیقی و طرف پر سود موسیقی نیز دوباره از اهمیت بالایی برخوردار شده اند. روی هم رفته موسیقی زنده می تواند عامل موثری برای پاسخگویی به تمایلات روز افزون ما در فرهنگ انتخاب مان باشد.

هدف از طرح این مباحث این است که بگوییم مد را برای همه می خواهیم، نه فقط برای مسیر پر زرق و برق جهت قدم زدن و شاید فراهم کردن فضاهای فرهنگی مناسب و بجا، آغاز مناسبی برای این منظور باشد. اگر یک موزه جامع بخواهد دو قالب جذاب «عکاسی و مد» را به واژگان خود بیفزاید، امیدوارم به صورت چیزهای موهوم و مذبوحانه از واقعیات یا ذره ای از جدول مد یا برندهای لوکس نباشد.



در دنیای خیالی ام وارد موزه ای می شوم و صدای گام های کسانی را می شنوم که لباس های دوران قدیم را بر تن دارند و این از تخیلات دلپذیر من است. بدین معنی که نشانه های گذر زمان را از اولین طراحان مدرن تا مشهورترین ها درک کنیم. دوست دارم محیط دومی برای زندگی داشته باشم که در آن بتوانم وارد اتاقی قرن هفدهمی شوم – جایی که نمادها (37) به من نشان می دهند مبلمان و پوشش های انسانی با چه تدابیری، متناسب با حالات بشر شکل گرفته اند در حالی که نگاه معاصر فقط از طریق فناوری جدید و فضای مجازی قادر به درک آن است.

در دنیای جدید این امکان وجود دارد که از انیمیشن برای انجام کارهایی استفاده کنیم که داخل موزه ها قادر به انجام آنها نیستیم؛ کارهایی که برای انجام شان ساختارها باید شکسته شده و نگاه مان بلند مدت باشد. امروز تصویرسازانی هستند که می توانند نگرشی را به واقعیت برسانند و واکنش و تمایل مخاطبان را پیش بینی کنند؛ اینها لزوما از افراد سرشناس و برجسته ای نیستند که این بازار را در انحصار خود دارند.

در نهایت معتقدم موزه ها باید مکان هایی برای بازنمایی تجربیات ارزشمندی باشند که گذشته را به حال مرتبط می کنند، نه اینکه اطلاعات بنیادی ما را برای کاوش و تفسیر فرهنگ در سبک های مرتبط تضعیف کنند. دوران دیجیتال، به نوع نگاه ما به اطلاعات و جمع آوری آنها شکل تازه ای بخشیده و انواع تجربیاتی را که تمایل داریم داشته باشیم برای مان دوباره خواهد ساخت. زمانی که این قابلیت ها و ظرفیت ها در خدمت آن چیزی باشد که می خواهیم به دنیا بگوییم؛ همان زمانی خواهد بود که می توانیم به پیش بتازیم.

 

ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت - ترجمه داریوش عسگری، مریم عسگری

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top