تاریخ انتشار: 24خرداد1395|17:03

| کد خبر: 170788

سخت ترین بخش نوستالژی یک عکس

سهند ایرانمهر

وکیل ملت: سخت ترین بخش نوستالژی، آنجایی است که در یک عکس قدیمی، رفته ها را می بینی که کنار هم ایستاده اند و جوری نگاهت میکنند که فکر میکنی می دانستند که زودتر از تو پرواز خواهند کرد و در پس نگاه معصومانه شان رد تبانی:"رفتن" را می بینی.

رفته ها درچنین تصاویری، عجیب باهم آشنا و صمیمی اند و تو انگاری غریبه ای در آن جمع مصمم به رفتن و نماندن.
خرداد ماهی است که هدی صابر پرکشید و رفت، اینکه که بود و چگونه رفت زبان ناطقه ای می خواهد که لکنت گریز باشد و حوصله ای که بر اجاق نامردمی نسوخته باشد.


این تصویر میراث اولین و آخرین دیدار حضوری من با هدی صابر است،آنکه در این عکس کنار هدی صابر ایستاده دوست دیگری است که اوهم چند سال پیش در سانحه تصادف پر کشید. او هم وارسته ای بود که نفس گرمش در نفس این دنیای سرد در نمی گرفت. عکس را در محوطه دانشگاه گرفتیم(تهران). صابر مهمان انجمن اسلامی دانشگاه بود برای سخنرانی که سر نگرفت. بهاری بود شاید هرچه بود این دو عزیز راز نگاه معصومانه خود را در نهایت صبوری مکتوم گذاشتند که بغض من الان بترکد.


نصرت رحمانی در شعر زیبایی می سراید:
بنگر که چگونه دست تکان میدهم
گویی مرا برای وداع آفریده اند

وقتی این عکس را گرفتم در واقع نوجوان بودم، نه معنی وداع را می فهمیدم و نه نصرت را می شناختم شاید اگر می دانستم و می شناختم، معنی دست تکان دادن دوتاییشان را زودتر می فهمیدم!

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top