تاریخ انتشار: 2تير1395|00:06

| کد خبر: 172327

تضاد باشگاه و تیم ملی ،‌ از ایران تا اروپا

آرمن ساروخانیان

وکیل ملت: درگیری لفظی برانکو و کی‌روش که از چند روز قبل با مصاحبه سرمربی پرسپولیس شروع شد و در دو روز گذشته به اوج رسیده، بحران جدید فوتبال ایران است که به نظر نمی‌رسد به این زودی به پایان برسد. کی‌روش که از لغو اردوهای تیم ملی خشمگین است، حاضر به کوتاه آمدن نیست و هرچند برانکو بعد از رسیدن به خواسته‌اش فعلا قصد مصاحبه ندارد، افراد دیگری در حمایت از او علیه سرمربی پرتغالی موضع گرفته‌اند.

با واکنش‌های احساسی دو روز گذشته، فضای فوتبال ایران غبارآلود شده و به‌سختی می‌توان درباره این ماجرا قضاوت کرد و حق را به یکی از دو مربی داد. بخشی از موضع‌گیری‌های اخیر هم می‌تواند تحت تاثیر کینه از یکی از آنها یا علاقه به دیگری باشد. برای داوری بی‌طرفانه درباره این ماجرا که در نگاهی کلان‌تر می‌توان تضاد منافع میان تیم ملی و باشگاه‌ها دانست، نیاز به مبنای دقیقی است که متاسفانه در فوتبال ظاهرا حرفه‌ای ایران وجود ندارد.
اگر فوتبال حرفه‌ای اروپا را ملاک قرار دهیم، همان موردی که برانکو هم به آن اشاره کرده، بازیکنان تنها 72 ساعت قبل از بازی ملی به اردو می‌روند، ولی فوتبال ایران تفاوت‌هایی با فوتبال اروپا دارد که در آن عملا استفاده از چنین روشی غیرممکن است.


مهم‌ترین تفاوت فوتبال ایران با فوتبال‌های اروپایی، در سطح فنی و آمادگی بدنی بازیکنان است. لیگ ایران از نظر سخت‌افزاری، اقتصادی و تفکر حرفه‌ای هنوز به سطحی نرسیده که بازیکنان را در بهترین شرایط تحویل تیم ملی بدهد. تصاویری که هفته گذشته از کمپ استقلال منتشر شد، نشان داد که یکی از باشگاه‌های پرطرفدار هنوز خوابگاه مناسبی با حداقل امکانات برای بازیکنان جوانش ندارد. در اردوی رقیب هم برانکو تصمیم گرفته در فصل جدید بازیکنان را از صبح تا بعد از ظهر در اختیار بگیرد و از باشگاه خواسته ورزشگاهی مجهز در اختیارش بگذارد؛ نشانه اینکه مربی کروات از شرایط فصل گذشته بازیکنانش کاملا راضی نبوده است.

او با این روش می‌خواهد سبک‌ زندگی بازیکنانش را اصلاح و آنها را به شرایط حرفه‌ای نزدیک‌تر کند. چیزی به شروع شانزدهمین دوره لیگ حرفه‌ای نمانده، ولی هنوز دو باشگاه نفت و صبا وضعیت مبهمی دارند. لیگ برتر ایران با همه مشکلات مالی، سوءمدیریت‌ها و تفکرات آماتور در این سال‌ها نتوانسته به اهدافی که در شروع برایش متصور بود برسد و پیشرفتی لاک‌پشتی دارد.
تفاوت دیگر فوتبال ایران با فوتبال اروپا در اهمیت اجتماعی و سیاسی تیم ملی است. بازتاب نتایج تیم ملی در مسابقات بزرگ محدود به بازیکنان و کادر فنی نیست و در موارد ناکامی قبلی‌، فدراسیون فوتبال مجبور به پاسخگویی به نهادهای بالاتر شده است و شاید به همین خاطر بود که فدراسیون فوتبال حاضر شد پای برگه قرارداد گرانقیمت کی‌روش را امضا کند، چرا که تیم ملی فوتبال حکم ویترین
ورزش ایران را دارد.


سنت اردوهای بلندمدت برای تیم ملی در فوتبال ایران تازگی ندارد و از زمان مربیگری پروین تا دوره قطبی، سلف کی‌روش بارها تکرار شده. حتی برانکو زمانی که سرمربی تیم ملی بود و تیمش را برای بازی با قطر در مقدماتی جام جهانی 2006 آماده می‌کرد، از فدراسیون وقت فرصت 14 روزه‌ای گرفت. البته باشگاه‌ها هم پیش از این به این روند معترض بوده‌اند، ولی تمام درگیری‌های قبلی با جمله مشهور «اولویت با تیم ملی است» به پایان رسیده. فوتبال ایران که هنوز از بودجه‌‌ عمومی ارتزاق می‌کند، با فوتبال اروپا که به صنعت خودکفایی تبدیل شده و باشگاه‌های متمول در اوج قدرت هستند، تفاوت ماهوی دارد.


رانیری که فصل گذشته با لستر به قهرمانی لیگ برتر رسید، درباره برکناری‌اش از تیم ملی یونان گفته بود: «در آنجا به خاطر 4 بازی و فقط 12 جلسه تمرین درباره من قضاوت کردند. ما قبل از هر بازی فقط سه جلسه تمرین داشتیم. چه کار می‌توانستم بکنم؟ » آیا تفکر غالب فوتبال ایران به نقطه‌ای رسیده که تیم ملی برای بازی‌های حساس فقط سه جلسه تمرین کند؟ تیم ملی با برنامه جدید قرار است 4 روز قبل از بازی با قطر تمریناتش را شروع کند. اگر تیم ملی در تهران نتواند حریفش را شکست دهد، واکنش منتقدان فعلی برنامه کی‌روش چه خواهد بود؟

 

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top