تاریخ انتشار: 13تير1395|00:54

| کد خبر: 177176

برای تمدید قرارداد التماس کن، اشک بریز!

بهروز رسایلی

وکیل ملت: خبر داغ جمعه برای فوتبال جهان این بود: «قرارداد نیمار با بارسلونا برای 5فصل دیگر تمدید شد.»

این خبر بیشتر از آنکه برای اسپانیایی‌ها و برزیلی‌ها مهم باشد، باید نظر ما در فوتبال بنجل و ورزشکسته ایران را جلب کند؛ ما که درست در چنین روزهایی به دست و پای بازیکنان فوتبال افتاده‌ایم و برای یک سال استفاده از آنها در تیم‌مان، التماس‌شان را می‌کنیم. ما که کاوه رضایی دو باشگاه مهم کشورمان را معطل نگه می‌دارد و البته مهدی طارمی دو سال بعد از حضور در لیگ برتر، با کارهایش مغز استخوان پرسپولیسی‌ها را می‌سوزاند.

ملت این روزها به صفحات و سایت‌های مختلف سرازیر شده‌اند و با الفاظ بالای 18سال از خجالت طارمی و رضاییان درمی‌آیند. با این وجود اما شاید بد نباشد اگر کمی ژرف‌تر به این ماجرا نگاه کنیم و سهم مدیریت را جدی‌تر در نظر بگیریم. واقعیت آن است که در فوتبال نتیجه‌گرای ایران، باشگاه‌ها برای جلب نظر بازیکنان در زمینه استخدام‌شان، تن به هر خفتی می‌دهند و به هر سازی می‌رقصند. به بازیکن پیش‌پرداخت می‌دهند، ماشین خارجی و میلگرد و تراکم واگذار می‌کنند و البته تازگی‌ها چک رمزدار و دلار و یورو می‌‍پردازند. یکی از حلقه‌های مهم زنجیره بازیکن‌سالاری هم تن دادن باشگاه‌ها به عقد قراردادهای کوتاه مدت است. بازیکن حاضر نیست بعد از کلی ناز و افاده، بیشتر از یک سال در اختیار باشگاه باشد و باشگاه هم ناچار است او را جذب کند. به همین سادگی است که فوتبال ایران هر تابستان در تسخیر بازیکنان آزاد قرار می‌گیرد؛ آنها که یا باشگاه‌ها برای تمدید قرارداد دارند التماس‌شان را می‌کنند و یا مشتری‌های جدید به منظور جلب نظرشان هر لحظه بندهای بیشتری به قرارداد پیشنهادی اضافه می‌کنند. آیا این در شأن باشگاه‌های بزرگ و این همه هوادار است؟

 در اروپا هیچ قانونی در زمینه محدوده زمانی عقد قرارداد با بازیکنان وجود ندارد. با این حال باشگاه‌ها هر چقدر هم که بر سر جذب یک ستاره خاص با هم رقابت داشته باشند، به خودشان اجازه نمی‌دهند پیشنهاد قرارداد کوتاه‌مدت را پیش روی بازیکن بگذارند. آنها می‌دانند که دادن چنین باجی به بازیکنان، به معنای از بین رفتن اعتبار و عظمت باشگاه است و نتیجه‌اش هم این خواهد بود که سال بعد، مدیران باشگاه باز باید ناز آقای ستاره را بکشند. اگر قرار بود مثلا بارسلونا از این قاعده تخطی کند و با بازیکن‌ها قرارداد کوتاه‌مدت ببندد، شاید در جذب ستاره‌ها می‌توانست موفق‌تر از رئال مادرید عمل کند، اما هر سال باید مثل برده‌ها به امثال مسی و اینیستا التماس می‌کرد که قراردادشان را تمدید کنند. این یک «عرف» محکم‌تر از قانون است، اما ما در ایران کاملا آن را نادیده می‌گیریم. ما بزرگی و جاه و شکوه باشگاه‌ها را زیر پای بازیکنان نوکیسه له می‌کنیم، فقط به خاطر اینکه می‌دانیم اگر فرم قرارداد 5ساله در مقابل بازیکنان قرار بدهیم، به سرعت رقبای‌مان با قراردادهای یک ساله او را جذب خواهند کرد. تا وقتی همه با هم متحد هستیم که عذاب بکشیم و به بازیکنان باج بدهیم، روشن است که وضعیت به شکل فعلی باقی خواهد ماند و هیچ راه نجاتی هم در کار نخواهد بود.

منبع خبر بانک ورزش
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top