او باعث شد من به خانه‌ام برگردم.» البته که کار سرمربی استقلال در قدردانی از افشارزاده خیلی خوب و تحسین‌برانگیز بوده، اما سوالی که پیش می‌آید این است که چرا منصوریان همین رویه را در قبال منصور قنبرزاده در پیش نگرفت؟ آیا مدیرعامل پیشین نفت تهران، در زندگی ورزشی منصوریان هیچ تاثیری نداشت؟ پس چرا او بعد از پیوستن به استقلال تا این حد علیه قنبرزاده مواضع نامهربانانه گرفت و احترام او را نگه نداشت؟ یک ماه پیش زمانی که بحث حضور قنبرزاده در باشگاه استقلال مطرح بود، منصوریان گفت دوست ندارد بار دیگر با این مدیر همکار شود که این مساله خشم قنبرزاده و مصاحبه‌های تند او را در پی آورد. به هر حال یادمان باشد که منصوریان حرفه مربیگری را خیلی خوب شروع نکرد و در پاس همدان یا تیم ملی امید، تجاربش چندان موفقیت‌آمیز نبود. مهمترین نقطه قوت کارنامه او که حالا باعث شده منصوریان به جایگاه والایی مثل سرمربیگری استقلال برسد، کامیابی در نفت تهران بود؛ پروژه‌ای که بی‌انصافی است اگر نقش قنبرزاده و اعتماد او به منصوریان را در آن نادیده بگیریم. به هر حال اگر قرار است «بدبرقه» نباشیم، چه بهتر که در مورد همه این کار را انجام بدهیم.

منبع خبر بانک ورزش
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top