متعاقب دریافت این تذکر با دوست متذکر وارد گفتگو شدم و به ایشان عرض کردم که یالثارات در مورد یک صنف واژه قبیحه مستوجب تعزیر و چه بسا حد را معمول داشته است.آن دوست محترم اما ایراد دومی کردند که البته حق با ایشان بود و لذا ناگزیر از  پذیریش بودم.

این دوست فرمودند که در غائله نشریه قانون شما متعرض بیکار شدن پرسنل نشریه شدید و حال توقع است در مورد پرسنل یالثارات نیز که وضعیت مشابه یافته اند ، واکنش مشابه از خود نشان دهید و توقیف یک نشریه و تسری مجازات آن به پرسنل و خانواده های شان را دست کم محکوم نمایید.البته این انفعال در محکومیت و عدم تشخیص ضرورت اعلامش نقیصه ای بود که متعاقباً جبران گردید.


مع هذا ، وقتی مشاهده کردیم که یالثارات توقیفش دو سه روزی بیشتر دوام نیاورد و دادستان با پل زدن از روی شورای نظارت بر مطبوعات مجوز انتشار موقت را صادر نموده است و فردای آن روز هم یالثارات منتشر گردید و مجدد توهیناتش را با شداد و غلاظ افزون نثار صنف بازیگران سینما نموده است ، تازه متوجه شدم که انفعال و بی عملی ام خیلی بی مبنا نبوده و احتمالا ناشی از یک تشخیص غریزی بوده است.
آری ، در ایران مطبوعات نیز به درجه یک و دو تقسیم شده اند.


قانون همچنان در توقیف است
اما یالثارات دوباره به عرصه مطبوعات بازگردیده است.
دلیلش هم آنقدر واضح بل اوضح است که گفتن ندارد.


در واقع یالثاراتی ها را چه به محکومیت و حمایت یک کانال کوچک و بدون بُرد خاص همچون بدون روتوش......
بیچاره قانون که همچون جوجه اردک سیاه است!
 

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top