او در 16سالگی توانست تكنیك ناب خودش را به رخ فوتبال ایران بكشد و خیلی‌ها تصور می‌كردند او در بهترین تیم‌های اروپایی بازی خواهد كرد. مجاهد حتی با بارسلونا هم قرارداد امضا كرد اما بعدها دچار اتفاقات تلخ و بدشانسی‌هایی عجیب شد تا یكباره از فوتبال ایران محو شود. او نتوانست برگردد و به قول خودش هیچ‌كس دستش را نگرفت. مجاهد در گوشه‌ای از تهران در 36سالگی، هم بازی می‌كند و هم مربیگری. او همه‌چیز را در فوتبال یكدفعه از دست داد و شنیدن حرف‌هایش، كام هر كسی را تلخ می‌كند. مجاهد در مورد وضعیت فعلی خودش در فوتبال، اتفاقاتی كه در گذشته رخ داد و مسائل مختلف دیگر به سوالات همشهری‌ورزشی پاسخ می‌دهد.

مجاهد، الان دقیقا کجا هستی؟

من در تهران و در منطقه شهران زندگی می‌کنم. مدتی است که در تیم شاهین تهران مشغول به کار هستم. در تیم بزرگسالان بازی می‌کنم و سرمربی تیم، آقای امیر توکلی بازیکن سابق شموشک و تراکتورسازی است. تیم بزرگسالان شاهین در آسیاویژن است. البته من در تیم جوانان و امید، سرمربی هم هستم.

واقعا الان باید اینجا باشی؟

چه بگویم! جای من اینجا نیست ولی به هر حال باید از یک‌جا شروع می‌کردم. تا اینجا هم که رسیدم به لطف خدا و برخی از دوستانم بوده است. پارسال با داداش‌زاده در آذربایجان بودم و الان هم در شاهین بازی و مربیگری می‌کنم.

با ستاره‌های تیم ملی و استقلال ارتباط داری؟

الان که با شما صحبت می‌کنم با بهمن طهماسبی هستم. گاهی اوقات داداش‌زاده و ارسطو محمدی را می‌بینم. با بچه‌های سابق تیم ملی و استقلال تماسی ندارم.

خودت را چقدر مقصر می‌دانی؟

من 16 سال بیشتر نداشتم که به تهران آمدم و بزرگان فوتبال باید دستم را می‌گرفتند. آن زمان کسی دور و برم نبود و همیشه برای موفقیت، یک‌نفر باید بالای سرت باشد. یادم می‌آید ما در یک خوابگاه در خیابان تخت‌طاووس بودیم و کسی مراقب ما نبود. البته خودم هم مقصر بودم.

8 سال محروم شدی، درست است؟

بله همین‌طور است. 5سال از بازی در لیگ محرومم کردند و 3سال از تیم ملی. من نمی‌خواهم خیلی حرف‌ها را بزنم و پشت سر خیلی‌ها صحبت کنم. واقعا خیلی حرف‌ها در دلم است. متاسفانه در دوران جوانی عشق و توپ را از من گرفتند. الان می‌بینید که یک بازیکن را 6ماه محروم می‌کنند ولی بعد از یک‌ماه او را می‌بخشند. من واقعا چه‌کار کرده بودم که 8 سال محروم شوم؟ خب هر انسانی ممکن است اشتباه کوچک و بزرگ انجام دهد ولی من مستحق 8سال محرومیت نبودم.

مثل اینکه از خیلی‌ها ناراحت هستی.

بله. فقط دایی، حجازی و دادگان از من حمایت کردند. آنها پشت من ایستادند و این موضوع را فراموش نمی‌کنم. متاسفانه محرومیت من بخشیده نشد و خیلی ضربه خوردم.

از زندگی شخصی‌ات راضی هستی؟

بله، من زندگی آرامی‌ دارم. بعد از اینکه ازدواج کردم خدا به من یک دختر و یک پسر داد. دخترم ماهک 9سال دارد و ماهان هم 8ساله است.

آیا از درآمدی که داری راضی هستی؟

خیر، راضی نیستم ولی به هر حال باید برای زندگی تلاش کنم.

دوست داری بگویی در ماه چقدر درآمد داری؟

من ماهی یک‌میلیون تومان حقوق ثابت می‌گیرم. وقتی ببریم 200 یا 300هزار تومان پاداش می‌گیریم و خوشبختانه الان روی دور برد هستیم. در این چند وقت درآمدم به یک‌میلیون و 600هزار تومان هم می‌رسد.

زندگی با این وضعیت سخت نیست؟

سخت است ولی کار دیگری نمی‌توان انجام داد. الان خیلی‌ها که در فوتبال موقعیت خوبی نداشتند بهترین شرایط را دارند ولی وضعیت من این‌طور است. غیر از 3نفری که نام بردم خیلی‌ها را نمی‌بخشم. آیا جشن تولد رفتن جرم بزرگی بود؟ واقعا این حق من نبود.

زمانی که تازه در فوتبال ایران معروف شدی، مثل اینکه خیلی رویای رفتن به فوتبال اروپا را داشتی.

بله، همین‌طور است. وقتی با تیم ملی به ایرلند رفتیم با تیم دوم بارسلونا قرارداد امضا کردم و حتی از نانت فرانسه هم پیشنهاد داشتم.

چه اتفاقی افتاد که به بارسلونا نرسیدی؟

اگر یادتان باشد استقلال در تهران میزبان مرحله نیمه‌نهایی و فینال جام باشگاه‌های آسیا بود. همان سالی را می‌گویم که کیفیت زمین بسیار خراب بود و نوازی پنالتی را از دست داد. یادم می‌آید آن زمان فتح‌الله‌زاده به پورحیدری تاکید کرد که زیاد از من استفاده نکند تا اتفاق بدی برایم رخ ندهد. استقلال مدتی بعد با تراكتورسازی بازی داشت و با کمبود بازیکن مواجه بود. من در آن مسابقه بازی کردم و خطای علی آذری روی من همه‌چیز را عوض کرد. رباط صلیبی و مینیسک داخلی و خارجی من پاره شد. دیگر نه استقلال را دیدم و نه به بارسلون رفتم. فقط باید بگویم که آن زمان باشگاه فولاد و آقای رضاییان به من لطف کردند و زندگی‌ام عوض شد.

هنوز فوتبال را دنبال می‌کنی؟

بله من طرفدار استقلال هستم و امیدوارم تیم محبوبم نتیجه بگیرد.

در اروپا طرفدار چه تیمی‌ هستی؟

من عاشق بارسلونا هستم و طرفدار مسی. آن قدیم‌ها هم رونالدوی برزیلی و رونالدینیو را دوست داشتم.

تو كه حامی منصوریان نیستی، سرتمرین نیا!
اگرچه عده‌ای تمام تلاش‌شان را به كار بسته‌اند تا نشان دهند كه همه هواداران استقلال حامی علیرضا منصوریان هستند اما نمی‌توان این حقیقت را كتمان كرد كه خیلی از هواداران استقلال اصلا از منصوریان راضی نیستند و بعضی از همین ناراضی‌ها به تمرینات هم می‌آیند. اتفاقا روز سه‌شنبه شاهد اعتراض بعضی از همین ناراضیان بودیم. آنها در گفت‌وگو با خبرنگار ما از این مساله گلایه داشتند كه سر تمرین روی سكوهای كمپ آزادی‌عمل ندارند چون عده‌ای كه خودشان را متولی همه تماشاگران استقلال می‌دانند، به آنها تاكید می‌كنند كه حق انتقاد از منصوریان را نداشته و فقط باید تشویقش كنند. حتی بعضی از تماشاگران منتقد مواخذه شده و به آنها گفته شده كه اگر حامی منصوریان نیستند، سر تمرین نیایند.

منبع: همشهری ورزشی

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top