تا سال ۷۸ انگیزه‌ زیادی برای حوزه درمان وجود نداشت و خود شرکت‌های بیمه می‌گفتند ساختاری که در حد ارائه این خدمات باشد، وجود ندارد. دولت جدید که مستقر شد در جلسه با نمایندگان رفاهی دستگاه‌های دولتی، بیمه‌ها و بانک‌ها، روشن شد قریب به اتفاق دستگاه‌ها در مسایل بیمه مشکل داشتند؛ از وزارت بهداشت تا وزارت امور خارجه. از همان دوران خیلی پیگیر بودیم که آموزش و پرورش بیمه پایه‌اش را از سازمان بیمه خدمات درمانی منفک کند. موضوع دو بار به شورای عالی بیمه رفت و به هر دلیل موافقت نکردند. از این رو به اجبار به سمت بیمه‌های تکمیلی رفتیم.


به گزارش سلامت نیوز، روزنامه جهان صنعت نوشت: بخش دوم میزگرد فعالان صنفی، فرهنگی با مسوولان آموزش‌و‌پرورش این بار بحث چالش برانگیز و انتقادآمیز بیمه تکمیلی معلمان که به بیمه طلایی مشهور بود‌ به نقد و تشریح گذاشته شد.

در این نشست اکبر حاجیلو و مهران عبدالکریمی کارشناسان پاسخگوی آموزش‌و‌پرورش در مقابل پرسش‌ها و نقدهای مهدی بهلولی و محمدرضا نیک‌نژاد‌، آموزگار و فعالان فرهنگی قرار گرفتند.


مهدی بهلولی: آیا قبول دارید بیمه تکمیلی فرهنگیان که از زمان آقای حاجی‌بابایی در سال ۸۹ شروع شد، تا الان ضعیف شده؟ مثلا آن سال‌های اول پوشش دندانپزشکی داشتیم‌ تا سقف ۲۰۰ هزار تومان برای هر نفر می‌توانستیم از دندانپزشکی استفاده کنیم و الان حذف شده. در آخرین تغییر، باید اول پول متخصص یا مرکز درمانی را کامل واریز کنیم، بعد فرانشیز را کم کنیم و...


مهران عبدالکریمی: خیلی اطلاعاتتان ضعیف است.


بهلولی: ما فعلا نظرات معلمان را می‌گوییم. عملا این کار تضعیف بیمه است و برای معلمی که شاید حقوقش هم کم است کار را سخت می‌کند.
اکبر حاجیلو: سال ۷۸ اولین قراردادهای بیمه تکمیلی در آموزش و پرورش منعقد شد. تعهدات محدودی هم داشت و تا سال ۸۹ تقریبا همین بود. تا سال ۷۸ انگیزه‌ زیادی برای حوزه درمان وجود نداشت و خود شرکت‌های بیمه می‌گفتند ساختاری که در حد ارائه این خدمات باشد، وجود ندارد. دولت جدید که مستقر شد در جلسه با نمایندگان رفاهی دستگاه‌های دولتی، بیمه‌ها و بانک‌ها، روشن شد قریب به اتفاق دستگاه‌ها در مسایل بیمه مشکل داشتند؛ از وزارت بهداشت تا وزارت امور خارجه. از همان دوران خیلی پیگیر بودیم که آموزش و پرورش بیمه پایه‌اش را از سازمان بیمه خدمات درمانی منفک کند. موضوع دو بار به شورای عالی بیمه رفت و به هر دلیل موافقت نکردند. از این رو به اجبار به سمت بیمه‌های تکمیلی رفتیم.

سال ۸۹ که آقای وزیر عوض شد، نگاهش این بود که تغییری در تعهدات ایجاد کنیم. وقتی تعهداتی که در قرارداد نبود را لیست کردیم، دیدیم خیلی از آیتم‌ها نسبت به قبل از ۸۹ در پوشش‌های بیمه‌ای ما وجود نداشتند. بخشی ازآن را آوردیم. بخشی از هزینه‌هایی که الان دارد در قرارداد ما سربار می‌شود، هزینه‌های واقعی نیست. بخشی هزینه‌های القایی است و بخشی تخلفاتی است که بعضا در مراکز درمانی صورت می‌گیرد. ما از ابتدا هم می‌دانستیم اما برای اینکه مسیر را راحت کنیم گفتیم اشکال ندارد اگر 10- 5 درصد هزینه‌ها واقعی نباشد و آن درصد تخلفی که می‌تواند در این حوزه صورت ‌گیرد را قبول کنیم. برای اولین بار هم تغییری در خدمات بیمه ما اتفاق افتاد، یعنی قرار شد بخشی از حق بیمه‌ها را دستگاه پرداخت کند. یک دفعه وارد جریانی شدیم که از قبل منبعی برایش پیش‌بینی نشده بود.

در جمعیت یک میلیون و ۸۰۰ هزار نفری، قرارداد اولیه بیشتر از ۱۲ هزار تومان بود و قرار بود ۵۰ درصد آن را ما پرداخت کنیم،‌ یعنی ماهانه ۶۲۰۰ تومان را باید دستگاه پرداخت می‌کرد. این مبلغ را در ۱۲ ماه ضرب کنید، در ‌آن زمان حاصل عدد بزرگی بود. سال‌های ۸۹ و ۹۰ را به زحمت گذراندیم. سال ۹۱ مجبور شدیم از همکاران فرهنگی بخواهیم خودشان پول ۹ ماه سال را بدهند. ۹۲ به دست‌اندازهای واقعی برخورد کردیم و اصلا نتوانستیم تامین کنیم، یعنی ما قراردادی با یک شرکت داشتیم که مبلغ آن شد بدهی آموزش و پرورش به شرکت. خوشبختانه آقای دکتر جهانگیری قولی دادند و جلساتی با معاون وزیر دارایی در حوزه بانک و بیمه داشتیم و مسیری مشخص شده که بتوانیم در چند ماه آینده مقداری از این بدهی را بدهیم. الان دو تعرفه در کشور وجود دارد: تعرفه بخش خصوصی و دولتی. ما در قراردادهایمان همیشه سعی کرده‌ایم تعرفه بخش خصوصی را با شرکت‌های بیمه اعمال کنیم.

ویزیت پزشک عمومی 19 هزار تومان است. همکار ما می‌رود و پزشک از او 40- 35 هزار تومان ویزیت می‌گیرد. ۲۰ درصد هم از آن فرانشیز کم می‌کنیم. می‌آید مبلغ را از بیمه بگیرد، می‌بیند چقدر تفاوت ایجاد شده‌ اما نقطه مثبت قرارداد این است که در این چند سال اگر نگوییم ۱۰۰ درصد، دست کم تا ۹8- ۹7 درصد این هزینه‌های کمرشکن را توانسته‌ایم جبران کنیم. فردی هست که در همین قرارداد موجود، بالای ۴۰۰ میلیون تومان هزینه‌اش را پرداخت کرده‌ایم. مشکلاتی نیز وجود دارد. بخواهیم پول ویزیت بدهیم پزشک طرف قرارداد نیست. بخواهیم برویم رادیولوژی و آزمایش، اینها طرف قرارداد نیستند. یک بار به دکتر فانی گفتم اعلام کنید فرهنگیانی که تحت پوشش بیمه تکمیلی‌اند، اگر هزینه‌ای با مبلغ بالا دارند و جایی آن را پرداخت نکرده مراجعه کنند تا پرداختش را پیگیری کنیم. سال 92-۹1 خیلی تلاش کردیم با شرکت طرف قرارداد کار را ادامه دهیم. روز ۲۸ اسفند صورتجلسه امضا کردیم اما فروردین و اردیبهشت زیرش زدند. در شرایطی که دو روز از قرارداد ما باقی مانده بود دنبال بیمه دیگر گشتیم. همه شرکت‌های بیمه تجاری گفتند بیمه مرکزی اعلام کرده اول بدهی‌ها را تسویه کنید بعد با ما کار انجام دهید. آقای فانی با آقای دکتر ربیعی صحبت کرده بودند و شرکت آتیه‌سازان را انتخاب کردیم. از روزی هم که شروع کردیم فضاسازی‌های مختلف انجام شد که مجوز ندارد و نمی‌تواند و... . گفتیم این حرف‌ها را جایی بزنید که سنخیت داشته باشد. شما یک زمان کشتی را بیمه می‌کنید و اول پولش را می‌دهید بعد موقع گرفتن خسارت به مشکل می‌خورید. ما در حوزه درمان اول خسارت‌ها را می‌گیریم بعد می‌خواهیم ماه به ماه قسط کم کنیم و بدهیم. در اینجا خیلی حالا اینکه شرکت مجوز دارد یا ندارد...


عبدالکریمی: داشت. مجوز هم داشت.


حاجیلو: کاری هم نداریم که الان شرکت حالا... می‌خواهیم بگوییم ما دو روزه شرکت دیگری را به عنوان بیمه طرف قرارداد انتخاب کردیم. بالاخره در این حجم، کار سنگینی است. یک میلیون و ۷۰۰- ۸۰۰ هزار بیمه‌شده، که دائما یا جابه‌جا می‌شوند یا نفرات‌شان را کم و زیاد می‌کنند. بر اساس قاعده بیمه‌گری، وقتی کسی را بیمه می‌کنید خودش را با افراد خانواده‌اش باید با هم بیمه کنید. هیچ شرکت بیمه‌ای این ریسک را قبول نمی‌کند. این از نکات قرارداد ماست که هزینه‌های ما را زیاد می‌کند.

شرکت بیمه‌ای که انتخاب کردیم واقعا توان اجرای آن حجم کار را نداشت. روزی که شروع کردیم ۳۵۰ مرکز طرف قرارداد داشت. تا پایان سال رساندیمش به ۹۰۰۰. در کشور ۲8- ۲7 هزار مرکز درمانی هست و 8-7 هزار مرکز، طرف قرارداد شرکت است. عدد و رقم‌هایی که شرکت‌های بیمه آن سال به ما دادند نجومی بود. از ۵۰ هزار تومان تا ۶3- ۶2 هزار تومان. ما قراردادمان را با ۲۳ هزار تومان می‌خواستیم مدیریت کنیم. دندانپزشکی را مجبور شدیم حذف کنیم. یک دلیلش اینکه بعد از چند سال، با ۲۰۰ هزار تومان یک دندان هم نمی‌شد کشید. اگر می‌خواستیم همان مبلغ را حفظ کنیم مجبور می‌شدیم به خاطر آن حداقل ۱1- 10 هزار تومان حق بیمه برایش بدهیم. شرکت‌های بیمه همان مبلغ ۲۰۰ هزار تومان را هم با سختی پرداخت می‌کردند. آن سال به این نتیجه رسیدیم این مبلغ تاثیری در زندگی همکار فرهنگی ما ندارد و حق بیمه‌اش را هم بالا می‌برد. دلیل دیگر هم این بود که منابع پایدار از قبل تعریف نشده بود و پرداخت سهم دولت نیز با مشکل مواجه بود. از سال ۹۲ به بعد نسبت به سایر قراردادهای جاهای دیگر، ما کمترین افزایش حق بیمه را داشته‌ایم. همین قرارداد ما را با همین تعهدات، بنیاد با بیمه ایران منعقد کرده با ۸8- ۸7 هزار تومان.

سال ۹۳ را که گذراندیم سال ۹۴ دوباره استعلام قیمت از شرکت‌ها گرفتیم. دیدیم قیمت‌ها طوری است که نه در توان فرهنگیان است نه در توان آموزش و پرورش. شرکت‌های بیمه تجاری می‌گویند ضریب خسارت را روی 85 درصد بیشتر نمی‌توانیم ببندیم. حتی همین شرکتی که اکنون کارگزار ماست ۳۷ هزار و ۵۰۰ تومان به ما نرخ داده بود. ما قرارداد را با ۳۰ هزار تومان مدیریت می‌کنیم. ما کار را از مسیر بیمه‌گری خارج کردیم و آوردیم به سمت صندوق. در صندوق هم تعهدات را کاهش ندادیم. از ۳۰ هزار تومان حق بیمه، ۱۵ هزار تومان آن را خود فرد می‌پردازد. امروز بعد از پرداخت حقوق، مهم‌ترین اولویت وزارتخانه تامین ۱۵ هزار تومان باقی مانده است. آقای فانی به آقای بطحایی در این باره دستور داده‌اند که مانند سال‌های ۹۱ و ۹۲ نشود که از معلم بگیریم یا بدهکار شویم و نتوانیم مدیریت کنیم. گفتیم قرارداد بیمه را به اول مهر برسانیم چون جابه‌جایی‌های ما بیشتر در تابستان صورت می‌گیرد و نمی‌خواستیم مشکلی در ارائه خدمات به وجود بیاید.

قرارداد را داریم ۱۶ ماهه مدیریت می‌کنیم. علی‌‌القاعده باید در ابتدای اردیبهشت برای همین چهار ماه، نرخ حق بیمه را افزایش می‌دادیم. تعرفه‌های جدید تصویب شده و افزایش یافته. ما این افزایش را ندادیم‌ اما تصمیم گرفتیم هزینه‌هایمان را مدیریت کنیم. تنها چیزی که تغییر دادیم ویزیت است. ما در قرارداد ۴۳۶ میلیارد تومان پرداخت کرده‌ایم و ۷۰ میلیارد تومان آن حق ویزیت است که عدد بزرگی است. معلوم است در جاهایی ضوابط رعایت نشده‌. در این مسیر صندوق هم پرداختی‌های ما نسبت به بیمه‌گری به مراتب بیشتر شده است. شرکت‌های بیمه پول را می‌گیرند و نگه می‌دارند‌ هر چه با تاخیر بیشتر پرداخت کنند به نفع‌شان است. بالاخره این پول در بانک سپرده می‌شود و سود می‌گیرند. ما اینجا به دنبال این نیستیم. امروز به شرکت بیمه‌مان تنخواه دادیم. گفتیم لیست را به ما بدهی بلافاصله تنخواه را ترمیم می‌کنیم، بعد صحت و سقم موضوع را بررسی می‌کنیم. چون این سرعت می‌دهد که اگر قبلا دو ماهه پرداخت می‌کردید در حال حاضر 10 روزه انجام می‌شود. مدعی هستم در بعضی از استان‌ها و مناطق هزینه‌های فرهنگیان ظرف کمتر از ۱۵ روز دارد پرداخت می‌شود.


محمدرضا نیک‌نژاد: بیمه تکمیلی و طلایی شاید تنها نقطه قوت آقای حاجی بابایی بود. ما می‌دانیم چه اتفاقی افتاد. توپ را انداخت به زمین دولت بعد، با تمام مشکلاتی که داشت. ما دیدگاه معلم را داریم می‌گوییم. شما می‌گویید اطلاعات ما ضعیف است. این دیدگاهی است که معلم در کلاس دارد. یک حس میان معلمان هست که حس دیده نشدن است. نه تنها مسوولان در دو سه دهه گذشته نتوانستند این حس را از بین ببرند بلکه به آن دامن هم زده‌اند. این احساس اینجا هم خودش را نشان می‌دهد.


بهلولی: شما وارد جزییاتی شدید که دانستنش برای قشر فرهنگی مفید است. اگر بخواهیم این جزییات را جمع‌بندی کنیم، این طور می‌شود گفت که در سال ۸۹ که این بیمه ایجاد شد تفاوت چشمگیری در بیمه معلمان به وجود آورد. شما در واقع می‌گویید در سال ۸۹ سنگ سنگینی برداشته شده و با ارزیابی غیرواقع‌بینانه و شعاری، چیزی در اختیار معلم قرار داده شده با سهم بیمه شش هزار تومانی در آن سال‌ و در این سال‌ها که گذشت تا سال ۹۲،‌ مشکلات خودش را نشان داد. اما این جزییات مطلب است. آنچه عملا اتفاق افتاده این است که معلم می‌گوید آن زمان با پرداخت شش هزار تومان، از ۲۰۰ هزار تومان برای دندانپزشکی بهره‌مند می‌شدیم. اینکه از موضوع سوءاستفاده شده به نظرم می‌توان قبول کرد که اتفاق افتاده. اما به هر صورت الان می‌گویند این بیمه ضعیف شده. شما می‌گویید ضعیف نشده و ضعیف شدنش را این طور توجیه می‌کنید که قدم اول آرمانی بوده و غیرواقع‌بینانه. چه بسا این هم بوده. ما نمی‌خواهیم منکر این بشویم. شواهد نشان می‌دهد که ارزیابی اولیه درست نبوده، اما این حرف درست است که این بیمه تضعیف شده، چون از یکسری آیتم‌های آن کاسته شده. قدم آخر هم کار را یک مقدار سخت‌تر کرده. ما الان باید ویزیت را خودمان واریز کنیم. خب این قبلا این طور نبود. شما می‌گویید این از اول غلط بوده. بهترین راه این است به معلم ثابت کنیم این از ابتدا غلط بوده و حالا به طرف راه درست می‌رویم. با رویکرد شعاری دولت احمدی‌نژاد، ممکن است واقعیت داشته باشد‌ اما من توجیه نشدم که این بیمه تضعیف نشده.


حاجیلو: به زعم من، به جز حذف دندانپزشکی هیچ تضعیفی به وجود نیامده. از سال ۸۲ تا ۹۲ همیشه همکاران فرهنگی ما پنج ماه سال را یا هزینه نمی‌گرفتند، یا با تاخیر می‌گرفتند. در دو سال گذشته این را حل کردیم. بعضا پیش می‌آمد همکار فرهنگی ما سه، چهار یا شش ماه بعد از پرداخت پول نتوانسته بود مبلغ را از بیمه دریافت کند. ما اینها را رصد و پیگیری می‌کنیم. طرح تحول سلامت، حق بیمه را چند برابر و تامین منابع بیمه‌های تکمیلی را با مشکل روبه‌رو کرد. این طرح برای عامه مردم که بیمه تکمیلی ندارند خیلی خوب است. ما جلوی افزایش حق بیمه را گرفتیم. می‌توانستیم سقف پوشش دندانپزشکی را هم به اندازه ۵۰۰ هزار تومان تعیین کنیم اما بخشی از بیمه شده‌های ما استفاده از خدمات بیمه را قطع یا افراد تحت تکفلشان را کم می‌کردند. بعید به نظر می‌رسد در قرارداد جدید ما، کسی از بیمه‌نامه استفاده نکرده باشد. ۹۵ درصد آنها که حق بیمه پرداخت کرده‌اند تا حالا حداقل یک پول ویزیت گرفته‌اند. اما در بیمه‌های تکمیلی این طور نیست. ما اگر بتوانیم مخاطب یک میلیون و ۷۰۰ هزار نفری‌مان را برسانیم به سه میلیون نفر بیمه شده واقعی، می‌توانیم قرارداد را به مراتب بهتر کنترل کنیم. ما از‌ دو میلیون نفر شروع کرده‌ایم و رسیده‌ایم به یک میلیون و ۶۰۰ هزار نفر. اگر اول مهر بگوییم قرارداد می‌خواهد بشود ۵۰ هزار تومان، این تعداد به یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر هم می‌رسد. قبول داریم الان گرفتن پول ویزیت سخت شده‌ اما کنترل کرده‌ایم که افزایش نیابد و آن تعداد نیازمندان واقعی بیمه‌شان را حذف نکنند.


بهلولی: شما دست به مقایسه‌هایی زدید. ما مواردی از این قیاس‌ها را بررسی می‌کنیم تا ببینیم ارزیابی برخی معلمان را چطور پاسخ می‌دهید که معتقدند شما دارید بیمه طلایی را گران به ما می‌دهید. بیمه دانا فرانشیز را ۱۰ درصد می‌گیرد. از بیمه‌شونده اصلی پولی دریافت نکرده، اما برای همسر و فرزندش نفری ۱۵ هزار تومان می‌گیرد. ما هم داریم همین مبلغ را می‌دهیم. دندانپزشکی آن هم تا سقف یک میلیون تومان...


عبدالکریمی: درست است بیمه‌شده دارد ۱۵۰۰۰ تومانش را می‌دهد. آن بانک چقدرش را می‌دهد؟


بهلولی: ببینید ما داریم از دید بیمه‌شونده می‌گوییم. اجازه بدهید...


حاجیلو: در مقایسه با خیلی قراردادها ممکن است قرارداد ما ضعیف باشد. اگر حقوق و مزایا را هم بخواهید مقایسه کنید، بخشی از مطالب در مزایاست که اینجا خودش را نشان می‌دهند.


نیک‌نژاد: آقای حاجیلو می‌خواهید خودتان را راضی کنید یا معلمان را؟ الان بحث از دید معلم است. جزییاتی که فرمودید آموزنده بود. بازتاب هم پیدا خواهد کرد و معلمان نیز قضاوت خود را خواهند داشت. این الان بحث مقایسه است.


عبدالکریمی: آخر این مقایسه بیمه با بیمه نیست. شما دارید خدمات یک سازمان را با خدمات وزارتخانه مقایسه می‌کنید.


بهلولی: معلم می‌گوید بیمه تکمیلی من گران است‌ چون در بیمه دانا فرانشیز ۱۰ درصد است، خود بیمه‌شونده پولی نمی‌دهد و بابت همسر و فرزندش ۱۵ هزار تومان می‌دهد. دندانپزشکی را تا سقف یک میلیون تومان می‌دهد و عینک را تا ۲۰۰ هزار تومان. شما می‌گویید این در یک بانک است و بانک سهم بیشتری می‌دهد. این را هم ما منکر نمی‌شویم‌ اما از این دید که نگاه می‌کنیم، مقایسه‌ها در بدنه فرهنگیان صورت می‌گیرد. نمونه دوم بیمه رازی است که با مترو‌ تهران...


حاجیلو: شما دو نمونه آورده‌اید، من ۵۰۰ نمونه مختلف را به شما می‌گویم. حداقلش این است که من قرارداد ۲۰ دستگاه مختلف را دیده‌ام، نمونه قراردادهای مختلفی که شرکت‌های بیمه بسته‌اند را هم دارم.


بهلولی: می‌فرمایید بیمه دانا که از بیمه‌شونده مبلغی گرفته سهم اداره‌شان مثلا...


عبدالکریمی: بالای ۹۰ هزار تومان است.


بهلولی: یعنی آنجا سازمان به کمک بیمه‌شونده آمده‌ اما سازمان ما این کمک را نمی‌کند...


عبدالکریمی: کمتر می‌کند.


حاجیلو: زمانی که می‌خواستیم قرارداد ببندیم، از ۱۶ شرکت بیمه استعلام کردیم. باید به خاطر تعداد بیمه‌شده‌هایمان نسبت به خیلی جاها کمترین نرخ را بگیریم. بالاخره در صنعت بیمه کشور اعداد بزرگ تعیین‌کننده حق بیمه‌اند. از ۱۳ شرکت نرخ گرفتیم. یکسری گفتند اصلا در آن ابعاد نمی‌توانند کار کنند. همین بیمه دانا سال گذشته نرخ را ۵۳ هزار و ۵۰۰ تومان به ما اعلام کرد. پیشنهاد کردیم به عنوان صندوق با ما کار کند و کارمزد خود را بگیرد. کارمزدی که به ما اعلام کرد دو برابر چیزی است که به شرکت فعلی حق‌العمل می‌دهیم.


بهلولی: یعنی الان طرف حساب معلم می‌شود دولت. شما می‌گویید رفته‌اید قرارداد ببندید‌ اما با توجه به بودجه آموزش و پرورش نمی‌توانید قرارداد قوی‌تری ببندید. شما چه روندی را طی کرده‌اید که به دولت فشار بیاورید تا بیشتر به آموزش و پرورش بها ‌دهند؟


حاجیلو: خیلی. در ردیف‌های پرداختی آقای فانی به آقای بطحایی گفته‌اند اول حقوق را بده، بعد بیمه را. بعد از جهش سال گذشته در بیمه‌های تکمیلی، یک انتخاب هم این بود که بگوییم اصلا نمی‌توانیم بیمه تکمیلی را انجام دهیم چون واقعا در تکمیل منابعش مشکل داریم. قطعا دنبالش هستیم که بتوانیم منابع بیشتری را به این سمت جذب کنیم.


نیک‌نژاد: الان این را در بودجه برده‌اید در ردیف «سایر.»


حاجیلو: «سایر» کم شده. در سال ۹۵ در اعتبارات آموزش و پرورش «سایر» خیلی کم شده.


نیک‌نژاد: ولی بیمه تکمیلی الان جزو آن است دیگر.


عبدالکریمی: نه دارد پرداخت می‌شود یعنی عقب نمانده.


نیک‌نژاد: می‌دانم ولی می‌گویم جزو «سایر» است.


عبدالکریمی: سایر هست ولی ردیف اول است.


بهلولی: این هم خودش یک دغدغه درست کرده برای خیلی از معلمان. رفته در سایر، سایر هم کم شده.


حاجیلو: فعلا تا به امروز که چهار ماه از ۹۵ گذشته داریم با بودجه ۹۵ مدیریت می‌کنیم، قطعا تا اول مهر هم همین مسیر را می‌رویم و ان‌شاءالله در آن تاریخ مشخص می‌شود.


نیک‌نژاد: بیمه دانشگاه آزاد صندوقی است، اسمش هم مازاد درمان است. نهایتا دو هفته‌ای هزینه‌اش پرداخت می‌شود. دو بخش هم دارد؛ یک عادی و یک ویژه. عادی هشت هزار و ویژه ۱۲ هزار تومان. ویژه ۵۰۰ هزار تومان هزینه دندان را پوشش می‌دهد، ۲۰۰ هزار تومان هم عینک. برای ما دندان که حذف شده، عینک هم ۵۰ هزار تومان است. عینکی که من شخصا گرفته‌ام ۳۰۰ هزار تومان هزینه داشته است.


عبدالکریمی: شما همان دانشگاه آزادتان را ببینید برای بیماری‌های خاص چقدر می‌دهد.


بهلولی: در همین مقایسه‌ها، معلمان تفاوت‌های زیادی می‌بینند.


حاجیلو: اگر می‌خواستیم تعهدات سال ۸۹ را حفظ کنیم، پرداختی فرهنگی به جای ۱۵ هزار تومان ۳۰ هزار تومان بود. یعنی سالانه ۱۲ تا مبلغ ۱۵ هزار تومان از او می‌گرفتیم تا ۲۰۰ هزار تومان تعهدات دندانپزشکی را حفظ کنیم. افزایش تعرفه‌های درمانی هر سال صورت می‌گیرد. بعضی اوقات همکاران ما مقایسه می‌کنند که چرا حق بیمه هر سال افزایش می‌یابد اما تعهدات تغییری نمی‌کنند. مگر خدمات درمانی هر سال خدماتش را تغییر می‌دهد؟ هر سال پرداختی من و شما به عنوان بیمه پایه افزایش می‌یابد. در این دو ساله هم که جهش در نرخ بیمه‌های تکمیلی بسیار زیاد بوده‌ یعنی یک دفعه ۲۰۰ تا ۲۵۰ درصد حق بیمه‌ها افزایش یافت.


عبدالکریمی: در قرارداد دانشگاه آزاد بالاترین رقم ۳۰ میلیون تومان است. فقط یک همکار ما را ایشان مثال زدند ۴۰۰ میلیون. یکی از همکاران من در بحث پاراکلینیکی ۳۲ میلیون پول گرفته. اصلا نمی‌توانید مقایسه کنید بیمه معلم را که ۴۶۰ میلیون تومان برای یک جراحی می‌گیرد‌ یا برای سرطان خون‌ یا پیوند اعضا، با این قرارداد. همه سقف پنج میلیون تومانی دارند.


حاجیلو: الان بانک‌ها هستند، بانک رفاه، ملت و اینها مشخص کرده‌اند که دو درصد حق بیمه از حقوق کم می‌شود، هر کدام معادل پنج درصدش را دارد خود بانک پرداخت می‌کند. یعنی دو سه برابر مبلغ پرداختی خود فرد.


نیک‌نژاد: باز بر می‌گردیم به موضوع بودجه دیگر. هر جایی خواستیم صحبت کنیم راجع به آموزش، به ما می‌گویند اشراف کامل ندارید. روی بودجه تاکید می‌کنیم، می‌گویند بودجه را مطرح نکنید. خوب بودجه الان مشکل ماست. بحث حقوق ما بحث بودجه است، مزایا بحث بودجه است، تراکم بودجه است.


حاجیلو: شرکت‌های بیمه می‌گویند هر چیزی قیمت دارد و می‌توانید بخرید. ما بر اساس آنچه می‌توانیم پرداخت کنیم داریم انتخاب می‌کنیم. سعی هم کرده‌ایم که با کمترین رقم انجام شود. باور کنید فشار زیادی در قرارداد صندوقی به ما وارد شده، در بحث نحوه اجرا، کنترل، پرداخت. اما الان می‌توانم به جرات بگویم که صد درصد آن پولی که از همکارمان گرفته‌ایم داریم به او هزینه پرداخت می‌کنیم. یعنی اگر یک میلیون و ۶۰۰ هزار را ضرب در ۳۰ هزار تومان کنیم ضرب در ۱۲ ماه، مطمئن هستم که همین رقم را به عنوان هزینه پرداخت کرده‌ایم.


عبدالکریمی: با همه این تفاسیر و با نقاط قوتی که می‌گویید ضعیف شده، ظرف این یک سال مراکز ما از ۳۷۰ تا به بیش از ۱۰ هزار افزایش یافته، با بهترین مراکز سطح کشور قرارداد داریم. صعب‌العلاج‌ها بدون سقف حمایت می‌شوند‌ یعنی هر مبلغی هزینه کنند، پرداخت می‌شود. داروهای خاص و خارجی را امسال گذاشته‌ایم پرداخت شود،‌ یعنی بیماران خاص،‌ سرطانی و ام‌اس ریالی پرداخت نمی‌کنند. با بیمارستان‌های خاص قرارداد بسته‌ایم که وقتی بیماران ما با هولوگرام به آنها مراجعه کنند یک ریال پرداخت نمی‌کنند، مثل مرکز قند تهران، رویان برای نازایی، بدون سقف. اینکه می‌گویم اطلاعات‌تان ضعیف است، بیایید دفتر ما و از ما بخواهید. خدمات را ببینید که انتقاد می‌کنید این انتقادات درست باشد و بتوانید پیشنهاد ‌دهید. خیلی اُرُتزها و پروتزهای داخلی هست که امسال به رایگان می‌دهیم. پلاتین‌هایی که بالای ۳۰ میلیون، ۳۵ میلیون تومان قیمت دارند. همکار ما الان خیلی راحت یک پیش‌فاکتور می‌برد کارش را انجام می‌دهد. اینها هست، زانوی مصنوعی و....


حاجیلو: ما امسال هفت، هشت بیمارستان خاص انتخاب کرده‌ایم. گفتیم مرکز قلب، مرکز رویان که قبلا نبود، گفته‌ایم بروید هزینه کنید صفر تا صدش را می‌دهیم. برای سال بعد اگر مشکلی پیش نیاید برای تجهیزات پزشکی می‌خواهیم اقدام کنیم. بعضا یک باتری قلب می‌شود ۱۰۰ میلیون تومان. می‌گویند برو بخر بیا پولش را بگیر. داریم با یک شرکت به توافق می‌رسیم که هم جنس خوب بگیرد، هم قیمت مناسب.


عبدالکریمی: یک موقع است بعضی همکاران در هیچ کدام از این فازها نیستند یعنی یک دارو یا بیماری می‌آید که خبر نداریم. باز برایش کمیسیون خاص گذاشته‌ایم. آنها را جمع می‌کنیم مثل دو نفری که الان باید حدود ۴۰۰ میلیون تومان برای پیوند استخوان آنها هزینه شود و از آلمان قرار است انجام شود. می‌بریم کمیسیون خاص‌مان تایید می‌کنیم که به آنها بدهید.

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 1

علی
|
29مرداد ماه 1395
0
0
فانی طرح رتبه بندی را به بدترین حالت به ابتذال کشیدو افزایش حقوق معلمان در قالب طرحی کرد که باید سالانه تصویب شود

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top