وقتی قتل سریالی و تجاوز دسته جمعی هم تکان مان نمی‌دهد؟

وکیل ملت: «یادم می‌آید لبه‌های روزنامه خیس شده بود. عرق دست‌هایم رفته بود به جان کاغذ. سمیه و شاهرخ همسن و سال ما بودند. شانزده ساله. عاشق و معشوق. دوستشان داشتیم چون مثل افسانه ها برای رسیدن به هم جنگیده بودند و حالا پای چوبه دار، سمیه می‌گفت بخشش نمی‌خواهد، یا با شاهرخ آزاد می‌شود یا کنار او اعدام.

تاریخ انتشار: 12شهريور1395|00:02

وقتی قتل سریالی و تجاوز دسته جمعی هم تکان مان نمی‌دهد؟
| کد خبر: 190164

نفس‌مان بند می‌آمد وقتی می‌خواندیم دخترک در دادگاه رو به پدرش گفته: بابا بذار برگردم خونه! شاهرخ بعد از شنیدن حکم اعدام گفت: خواسته‌ای ندارم جز اینکه بگذارید قبل از اعدام سمیه رو عقد کنم تا به عنوان شوهر اون اعدام بشم!
.
سمیه و شاهرخ را دوست نداشتیم چون محمدرضای هشت ساله و سپیده را در خانه ویلایی خیابان گاندی توی وان حمام خفه کرده بودند. چطور سمیه توانسته بود خواهر و برادرش را بکشد؟ آن روزها تازه موسیقی هوی متال و رپ مُد شده بود. روزنامه‌ها دوست داشتند بنویسند تقصیر موسیقی هوی متال است اما انگار نبود.
.
امیر تتلو فقط نه سالش بود و لیونل مسی تازه هشت سالگی اش را جشن گرفته بود. هنوز کسی موبایل نداشت. عشق و عاشقی‌ها در همان تلفن زدن از باجه‌ها با سکه‌های پنج تومانی خلاصه می‌شد، وقتی بابای طرف گوشی را برمی‌داشت می گفتند: ببخشید! آتش نشانی؟! اداره برق! ...مثلاً رد گم کنی! نامه‌ها و نقاشی قلب و دخترکی زانو زده مقابل صلیبی با تیری در جگرش. روزگار این شکلی که نبود.
.
ما روزنامه‌ها را می‌خریدیم. ویژه‌نامه‌ها را می‌بلعیدیم. عکس‌های دادگاه را نگاه می‌کردیم. خیره می‌شدیم به صورت سمیه. زیبا بود. هنوز کودک برای اینکه آن چادر را سرش بکنند و بشود همدست قاتل. تلاش کرده بودند مادر سمیه را که مخالف ازدواجشان بود بکُشند، زن مقاومت کرده بود. ماجرا فاش شد و در دادگاه خانواده‌ها بخشیدند و به خاطر سن کم شان سمیه به دوازده سال و شاهرخ به ده سال محکوم شدند.
.
ترس افتاده بود به جان خانواده‌ها. انگار از نوجوان‌هایشان می‌ترسیدند. نکند عاشق بشوند.نکند ما را بکُشند! تا مدت‌ها حرف‌زدن در مورد شاهرخ و سمیه مهمترین تفریح عموم خانواده‌های ایرانی بود.
.
از زندان که آزاد شدند با هم ازدواج نکردند. می‌گویند سمیه بعدها دوبار ازدواج کرد. شاهرخ هم از ایران رفت. مثل اکثر قصه‌های شرقی همه چیز داشت؛ جنون، عطش، سرکشی، تسلیم و البته اشک و آه و پایانی تلخ.

امروز که چشمم به این روزنامه افتاد هزار خاطره زنده شد. اینکه بیست سال پیش این ماجرا جامعه را متلاطم کرد اما حالا آنقدر پیشرفت! کرده ایم که پرونده قتل سریالی و تجاوز دسته جمعی هم تکان مان نمی‌دهد.»
 

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top