مهمترین محور این پویش، پشتیبانی از علیرضا منصوریان تا لحظه آخر حضورش در استقلال بود. بسیاری از علاقه‌مندان به آبی‌ها با یادآوری اتفاقاتی که فصل گذشته برای پرسپولیس رخ داد، از هم می‌خواستند پشت تیم را خالی نکنند و هر اتفاقی که رخ داد، هوای علیمنصور را داشته باشند. تم اصلی این کمپین، صبوری و وفاداری بود که کاملا قابل تحسین است. اصولا در فوتبال ایران بر خلاف اروپا کسی اعتباری برای این قبیل ویژگی‌ها قائل نیست. وقتی فصل گذشته پرسپولیسی‌ها آنطور جانانه پشت برانکو ایستادند و ثمره‌اش را گرفتند، چراغی در فوتبال ایران روشن شد که می‌توانست راهنمای خوبی برای عبور از تاریکی باشد. در همین راستا پویش امسال استقلالی‌ها هم کار قشنگی بود، اما نکته آنجاست که هنوز هیچی نشده، شکاف‌های عمیقی در دیواره این کمپین ایجاد شده است.

بعد از توقف برابر ماشین‌سازی تبریز، کافی بود سری به سایت‌های هواداری استقلال بزنید تا انبوهی از انتقادها از عملکرد کادرفنی را ببینید. اینطور به نظر می‌رسد که فقط ظرف مدت پنج هفته، طاقت خیلی از هواداران سر آمده و آنها از منصوریان قطع امید کرده‌اند. همه چیز اما به همین انتقادات تند و تیز اینترنتی خلاصه نمی‌شود. درد بزرگتر این است که کمپین «حمایت تا قیامت» در دنیای واقعی چندان نمودی ندارد. انگار همه چیز به همان اعلام حضور اولیه در فضای مجازی محدود شده و کسی حالش را ندارد پشتیبانی‌اش از کادرفنی را در دنیای واقعی هم نشان بدهد.

بازی استقلال و ماشین‌سازی که بعد از تعطیلات می‌توانست یک استارت خوب برای فرار آبی‌ها از بحران باشد، فقط چیزی حدود 10 و یا با اغماض 15هزار تماشاچی داشت؛ آیا واقعا این است آن حمایتی که در موردش سخن گفته می‌شد؟ در عین حال خبرگزاری‌ها خبر می‌دهند از 30هزار بلیت ابتدایی فروش رفته برای داربی تهران، 25هزار بلیت را پرسپولیسی‌ها خریده‌اند و سهم آبی‌ها فقط 5هزار بلیت بوده است. آیا می‌شود حدس زد تنها انتشار چنین خبری، چه لطمه‌ای می‌تواند به روح و روان بازیکنان استقلال بزند؟ آنها برای پشت سر گذاشتن این شرایط نیاز به حمایت تام و تمام هواداران دارند، اما ابدا چنین فضایی را حس نمی‌کنند. تماشاگران حاضر در مسابقات رسمی و محل تمرینات آب رفته و بیم آن وجود دارد که در یک اتفاق نادر، جایگاه استقلالی‌ها در داربی هم پر نشود؛ آیا این شرایط با آن شعارهای خوش آب و رنگ اولیه، کوچکترین سنخیتی دارد؟

آدمی وقتی واکنش آّبی‌ها به کمپین حمایت تا قیامت را می‌بیند، یاد اختلاف پسربچه‌های کم‌سال می‌افتد که بعد از هر مشکلی تا قیامت با هم قهر می‌کنند، اما چند دقیقه بعد دوباره دست دوستی می‌دهند! کاش صرفا سربازهای اینترنتی نبودیم و در میدان عمل هم پای فلسفه و ایده‌های‌مان باقی می‌ماندیم.

منبع خبر بانک ورزش
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top