تاریخ انتشار: 4مهر1395|00:45

| کد خبر: 194736

چالش‌ها برای وزیر ورزش تازه شروع شده

فرشاد‌ کاس‌نژاد‌

وکیل ملت: در مصاحبه بی‌پروای وزیر و ورزش و جوانان، آنچه درباره بهرام افشارزاده و ریخت‌و‌پاش‌های مرسوم در فوتبال ایران گفته شده مهم‌ترین بحث‌ها نیست، اگرچه شاید در رسانه‌ها بحث‌برانگیز باشد. از این دست ریخت و پاش‌های بیست و چند میلیاردی، بدون هدف، بدون حساب و کتاب و بدون اینکه مدیران بدانند چرا هزینه می‌کنند و با این هزینه‌ها به کجا خواهند رسید، فراوان است.

محمود گودرزی اما در بخش دیگری از مصاحبه‌اش با این جملات مهم‌ترین حرف‌ها را می‌زند و در را برای بحث‌های جدی تری باز کرده است: «قطعا اگر برای دور دوم پیشنهاد کنند، نخواهم ماند. ممکن است فرد دیگری جای بنده بیاید که بیزینس من و یک آدم تجاری و اقتصادی باشد و بتواند از طریق جاهای دیگر وام هزار میلیاردی جذب کند و به فعالیت بپردازد. ضمنا من نسبت به عملکرد بخشی از این فضای بیرون از ورزش گلایه‌مند هستم و به نظرم می‌آید که نتوانسته‌ایم آن تأثیر اساسی‌ را که باید روی تغییر این حالت‌ها اتفاق بیفتد بگذاریم.»
وزیر ورزش را در همین بحث، وسط این مصاحبه‌اش درباره مسائل باشگاه استقلال که آتشین تلقی می‌شود، باید به آن بحث مهم‌تر کشاند؛ آنجا که ورزش باید تاثیر اساسی می‌پذیرفت و وزارت ورزش در این دوره کاری نتوانست اثر بگذارد و امضایش را پای تغییرات بنویسد. آیا باید نیمه کاره همه چیز را رها کرد و رفت؟
یک مثال روشن از دل بحث‌های وزیر ورزش داریم. او منتقد سرسخت ریخت و پاش‌ها در فوتبال است، از این حیرت زده می‌شود که چرا با بازیکن 120 میلیونی، قرارداد 900 میلیونی بسته‌اند. مگر ممکن است که وزارت ورزش بتواند در یک دوره کاری چهارساله تمام سوء مدیریت‌ها و اغلاط مدیریت را در فوتبال اصلاح کند و مدیران را به سمت باشگاهداری حرفه‌ای سوق دهد یا دولت را ترغیب کند که تصمیمات راهبردی و جدی درباره اقتصاد ورزش در ایران بگیرد؟
وزیر ورزش اگر نگاهش به اقتصاد فوتبال و مدیریت در این حوزه را روزآمد می‌داند و تصورش این است که باید اثرات اساسی و بنیادین در ورزش گذاشت و مساله‌هایی را یک بار برای همیشه حل کرد، چرا خیال رفتن را در ذهن می‌پروراند؟ چرا خود را برای دورانی تازه و تلاشی دوباره آماده نمی‌کند؟
وزیر ورزش از کم‌اثر بودن حرف زده است اما یک اثر همین اعتراض تند به مدیریت در باشگاه استقلال است. اینکه وزیر ورزش به انتخاب وزارتخانه تحت مدیریتش اینچنین انتقاد می‌کند و بی پروا همه چیز را زیر سوال می‌برد، خود قدم اول برای اثرگذاری است. وزیر ورزش حالا که به مدیرانی با سابقه مدیریت 50 ساله انتقاد دارد، حالا که می‌تواند از افشارزاده گذر کند،‌ای کاش گزینه‌های بعدی‌اش هم‌قواره با افشارزاده نباشند و اتفاقات و تصمیماتی اساسی ببینیم. شاید برای اثرگذاری‌های اساسی فرصت‌های بیشتری مورد نیاز است و آزمون و خطاهایی بزرگتر. مساله ورزش لابی برای دریافت وام هزار میلیاردی نیست، بلکه مهم‌تر اصلاح اندیشه‌های کلیشه شده و از بنیان غلطی است که از ورزش دست برنمی دارند. وزیر ورزش اگر بماند و چالشی جدی با این غلط‌های بزرگ و تکراری در مدیریت ورزش را شروع کند، در واقع انگار تازه کارش را شروع کرده است. حرف از رفتن و کم اثر بودن وسط این چالش ها، حرف ورزشکارانه‌ای نیست.

منبع خبر ایران ورزشی
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top