امروزه فوتبال حرفه‌ای یک صنعت سرگرمی‌ساز محسوب می‌شود. صنعتی که سرمایه‌گذاران سرمایه‌ی خود را به هدف رسیدن به سود وارد آن می‌کنند، مدیرانی همچون همه‌ی مدیران صنایع دیگر با علم روز آن را مدیریت می‌کنند و نیروهای کاری همچون مربیان و بازیکنان به استخدام در می‌آیند تا محصول نهایی را در استادیوم‌های ورزشی به دست مشتریان خود برسانند. مشتریانی از جنس رسانه‌ها و مردم. مردم به صورت مستقیم و غیرمستقیم هزینه تماشای این سرگرمی را از جیب خود می‌پردازند و بنابراین بازار فوتبال همانند هر بازار دیگری در جهت تأمین رضایت مشتریان خود قدم بر‌می‌دارد. مشتریانی که می‌خواهند تعطیلات آخر هفته‌ی خود را در استادیوم‌ها و یا در جمع‌های دوستانه به تماشای فوتبال بپردازند. پس این صنعت فوتبال است که باید کالای مورد نیاز مشتریانش را که از جنس سرگرمی است، به دست آن‌ها برساند. بدین‌ترتیب لیگ‌های منطقه‌ای، کشوری و قاره‌ای راه‌اندازی می‌شود تا این هدف تامین شود و تجارت فوتبال به گردش درآید. بنابراین در بسیاری از کشورها لیگ اهمیتی بنیادینی همچون هر صنعت دیگری دارد و همان‌طور که تعطیل شدن یک کارخانه برای مدتی موجب راکد ماندن سرمایه و نیروی کار شده و ضرر رسان محسوب می‌شود، تعطیل شدن لیگ نیز باعث از بین رفتن سودهای آنچنانی و از بین رفتن فرصت‌های اقتصادی ولو برای مدتی کوتاه می‌شود. بنابراین در کشورهایی که فوتبال یک صنعت و باشگاه فوتبال یک بنگاه اقتصادی محسوب می‌شود، دیگر خبری از تعطیلی یک ماهه‌ی لیگ برای برگزاری بازی‌های ملی نیست و اگر اجبار فیفا نبود، باشگاه‌ها حتی زیر بار همین ۷۲ساعت تعطیلی به خاطر بازی‌های ملی نمی‌رفتند.

 

انسان‌ها علاوه بر نیازهای اساسی و مادی خود همچون خوراک، پوشاک و مسکن، نیازهایی از جنس روحی-روانی نیز دارند. بخشی از این نیازها از طریق سرگرمی‌ها حاصل می‌شود و تماشای ورزش و دنبال کردن آن یکی از رایج‌ترین این سرگرمی‌هاست. در کشوری مثل ایران که فوتبال را نمی‌توان یک بیزینس و صنعت اقتصادی به حساب آورد، دولت از طریق وارد کردن پول به تشکیلات فوتبالی و تامین هزینه‌های باشگاه‌داری، خوراک لازم برای سرگرمی بخش قابل توجهی از مردم را فراهم می‌کند. بنابراین اگرچه فوتبال در ایران حرفه‌ای نیست اما جنبه تولید سرگرمی، شور و هیجان اجتماعی را دارد. هزینه‌ی تولید این سرگرمی توسط دولت تامین می‌شود. در چنین وضعیتی تیم‌ملی بر باشگاه‌ها ارجحیت دارد. چرا که شور، هیجان و نشاط عمومی که برگزاری بازی‌های تیم ملی و موفقیت‌های آن در جامعه بوجود می‌آورد، قابل قیاس با نتایج این‌چنینی برگزاری لیگ نیست. موفقیت‌های تیم ملی می‌تواند وفاق و اتحاد ملی را در بین گروه‌های مختلف مردم افزایش دهد و از این نظر در کشوری که هنوز منطق سرمایه‌داری بر فوتبال آن حاکم نشده است، هدف اصلی از برگزاری لیگ، تشکیل یک تیم ملی پرقدرت از طریق شناسایی بازیکنان مستعد و آماده‌سازی آن‌هاست.

 

جدا از تفاوت ماهوی فوتبال در ایران و کشورهای پیشرفته، منتقدان و موافقان تعطیلات لیگ استدلال‌هایی از جنس مسائل فنی نیز دارند که به کرات در روزهای اخیر در رسانه‌ها مطرح شده است. اما به نظر می‌رسد که تا زمانی که منطق سرمایه و تجارت بر فوتبال ایران حاکم نشود، لیگ همواره زیر سایه‌ی تیم‌ملی خواهد بود و قادر نیست هویت مستقل خود را بیابد. در شرایط فعلی، برگزاری منظم لیگ زیر سایه‌ی نتایج تیم ملی قرار می‌گیرد و از آنجا که منطق بازار بر فوتبال کشور حاکم نیست، تمایل هواداران فوتبال به برگزاری لیگ نمی‌تواند منجر به تاثیر بر روی برنامه‌ریزی لیگ شود.

منبع خبر ورزش 3
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top