فاطمه با همسرش حسن بن علی(ع)(حسن مثنی) که پسر عمویش بود، به همراه پدر بزرگوارش امام حسین(ع) راهی کربلا شد. پس از واقعه طف و شهادت پدرش همراه عمه اش زینب(س) و سایر بازماندگان آل رسول(ص) به دمشق برده شد و پس از آن وارد مدینه شد.

  پس از شهادت همسرش(حسن) مدت یکسال در کنار قبر وی خیمه زد و در آن ساکن شد. فاطمه(ع) بانویی بسیار عابد و پرهیزگار بود. ابن سعد در خبری که از راویان فاطمه(س) نقل کرده است، می نویسد: با دانه هایی که در رشته ای جمع آوری شده بود، تسبیح خدا می گفت.   فاطمه بنت حسین(ع) از خاندانی بسیار نیکو بود و اخلاقی ستوده داشت. از خواهرش سکینه بزرگتر بود و از همه افراد به حضرت زهرا شبیه‌تر بود. فاطمه در کربلا شاهد شهادت پدر و برادران و بستگانش بود و همه ظلم‌ها و ستم‌هایی را که بر آل رسول الله (ص) رفت نظاره کرد و به عمه اش زینب(س) پناه برد. مصیبتی که بر او و خانواده اش وارد شده بود، حالتی بالاتر از گریه برایش بوجود آورده بود، دیگر اشک‌هایش خشک شده و صدایش گرفته بود.   همراه سایر بانوان و بازماندگان آل پیامبر(ص) به اسارت به کوفه برده شد. استقبال مردان و زنان کوفه از کاروان اسرا بر حزن و اندوه او و خانواده‌اش افزود. سرانجام پس از خطبه عمه‌اش زینب(س) به سخنرانی پرداخت.   فاطمه با عزم و ایمان و ثبات و یقین برای مردم کوفه سخنرانی کرد و پرده از اعمال زشت امویان برداشت و اهل مجلس را به گریه انداخت، به طوری که گفتند: ای دختر پاکان! دلهای ما را پاره کردی و جگرهای ما را آتش زدی. منبع: زنان عاشورایی، زهرا یزدان پناه قره تپه.   منبع: مشرق

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

جدید ترین اخبار

Top