کافه سوسیاتیِ وودی‌آلِن

دکتر مسعود میری

وکیل ملت: کافه سوسیاتی کاری ست از وودی آلن. گرچه من سینما نمی‌دانم و بیشتر یک تماشا‌گر به شمار می‌آیم ، اما دیدن از دور ، خود زاویه‌ای از زل زدن به پرده‌ی سینماست.این فاصله ، فاصله‌ای از عوالم و احوالات را نشان می‌دهد.

تاریخ انتشار: 13شهريور1396|22:23

  کافه سوسیاتیِ وودی‌آلِن
| کد خبر: 242811

اگر دکوپاژ در دست کارگردان ، تقطیع صحنه‌ها و تصویر‌ها باشد ، دکوپاژی هم هست که در اختیارِ تماشاگر است . چه ناشی و چه حرفه‌ای.این دکوپاژ را آنچه ادموند هوسِرل "حیث‌التفاتی"می‌خواند ، زیرِ پلک‌های تماشاچیِ آماتوری چون من هم رُخ می‌کند.‌ من هم به فیلم‌ها با همین حیثِ‌التفاتی دست‌به‌گریبان می‌شوم.


کافه‌سوسیاتی چند وجهِ ممتاز دارد. اول روحِ یهودیِ دنیاست.چه مسیحی باشی چه مسلمان چه بودیست ، وقتی شهروندِ عصرِ جدید می‌شوی ، نوعی روحِ یهودی تو را به کلوبِ ماتریالیسمی نهانی متصل می‌کند. سینمای آلن شوخ‌طبعیِ در حینِ جنایت است. سینمایِ قاتل که در لخت‌کردنِ تصویر در حینِ نمایش دستی ماهر دارد.

پسری یهودی که برادرش باجگیر است،  با مادری که به سنت‌های یهودی سخت وفامندی نشان می‌دهد ، پدری که تذبذب ویژه‌ای دارد در قبول آدابِ یهودی ،خواهری که در عصرِ مدرن در کمونِ آمریکاییِ شوهرِ کمونیست‌اش در هیچ اردوگاهی نیست جز آنکه در آخرِ داستان می‌دانیم میگرنِ او با دارو درمان نمی‌شود، بلکه با قتلِ همسایه به شکلِ جدیدی مسیر فیلم را تغییر می‌دهد ، و شاید برادرِ گانگستر، در آخرین‌دمِ زندگی به خاطرِ ففدانِ جاودانگیِ پس از مرگ در دینِ یهود،و نداشتنِ شعارِ مهمی چون "همسایه‌ات را دوست بدار" است که به آیینِ مسیحیت می‌گِرَوَد .


این روحِ یهودی، پارتِ دومِ بحث را باز می‌کند : هویتِ قومیِ فیلم حتی در سکس هم عمل می‌کند. ژولیا‌کریستوآ در مورد جعلِ هویتِ اقوامِ شرقی در مغرب‌زمین معتقد است که با حذفِ هویت‌خواهیِ قومی ، شرقی‌ها به هویتِ دینیِ خود باز‌می‌گردند. 

یهودیِ روحِ جمعیِ عصر جدید هم بی آنکه بداند پایِ دین را به‌معرکه‌ی نزاعِ جهانِ نو باز کرده‌است. جهانِ ماتریالیستیِ ما تئولوژیِ عجیبی را در خود پرورده . الهیاتی تک‌گو،  عصبی ، و خداناباور. در فیلم صحنه‌ی گفتگویی میانِ پدر و مادر اتفاق می افتد که پدرِ سست‌عهد بر خلافِ آراءِ پیشینِ خود لجاجتی در یادآوریِ سنن یهودی در خصوصِ مرگ بروز می‌دهد. این الهیاتِ ماتریالیستیِ پرده‌ی سینمای گناه است.


پرده‌ی بعد در عشق رقم می‌خورد. عشقِ موازی، برای روحِ یهودیِ فیلم مسهل است. از این بابت است که پسرِ جوان به معشوقه‌ی دایی‌اش دل می‌بندد و چون در‌می‌یابد که زن ثروت را بر جوانی بر‌خواهد گزید،  بی ذره‌ای شور و عطش ، سهمِ دایی را به دایی می‌دهد و به نیویورک بر‌می‌گردد. این روحِ سادیِ آلن به نَفسِ زمانه سازگار است.
کافه سوسیاتی قطعا نکاتی مهم دارد که دیگران خواهندگفت.

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top