در ستایشِ اُمید

سعید کشاورزی

وکیل ملت: جمله‌ای وجود دارد که آن را به ماتسوئو باشو٬ شاعر مشهور ژاپنی نسبت می‌دهند: «مرا اتفاقی پیر کرد٬ که هرگز رخ نداد...». برخلاف آن‌چیزی که معمولا تصور می‌شود٬ ما را «داشته‌هایمان» پیر نمی‌کنند٬ بلکه این نداشته‌هایمان هستند که ما را فرسوده می‌سازند. امیدهایی که نقش برآب می‌شوند. آرزوهایی که هر روز دورتر می‌شوند و روزهایی که هرگز نمی‌رسند...

تاریخ انتشار: 30دي1396|01:34

در ستایشِ اُمید
| کد خبر: 254940

  نداشته‌ها از ما٬ انسان‌هایی ناراضی می‌سازند. نارضایتی اما اگر با امیدِ تغییر همراه باشد٬ می‌تواند به اقدام جمعی اصلاحی یا هدف‌مند بیانجامد. به عبارت‌دیگر٬ ناراضیانِ امیدوار می‌توانند مسئولانه توان و زمان خود را به حلِ مشکلاتِ مشترک اختصاص دهند.

✅ اما ناراضیانِ ناامید مبدأ حوادث ازپیش‌تعیین‌نشده‌ای خواهند بود. حوادثی که مشخص نیست بعدها چه پیامد‌هایی خواهد داشت. حتی حاضرانِ در آن حوادث٬ نمی‌دانند فردا چه خواهد شد. قماری که نتیجه‌ی آن مبهم است. نمایش‌هایی که هدفِ درخودِآن٬ نمایش نارضایتی است. پتانسیلی که می‌تواند به هر جهتی رود.

✅ از امیدواری نهادی در جامعه‌شناسی سیاسی با عنوان «ساختارهای فرصت» یاد می‌شود. می‌گویند هرچه این ساختارها گشوده‌تر باشند٬ مشارکت مسئولانه بیشتر خواهد شد و انرژیِ نارضایتی خودش را در اقدامات جمعی اصلاحی بروز می‌دهد.

✅  «امید» می‌تواند همه‌چیز را تغییر دهد. اما امید نه قرص دارد و نه آمپولی که تزریق شود. امید وابسته به مجموعه اقداماتی است که فضای خردمندانه‌ و آینده روشن‌تری را نوید دهد. شهروندانی که دقیقا بدانند در کجای قصه‌ قرار دارند. مشارکتشان مهم و مسلم فرض شود و گرد و غبار از سر تصمیم‌گیری‌ها کنار زده شود. این روزها٬ گردوغبار بیش از هوای شهرها٬ در فکر ما حضور دارند. زمانِ گردگیری است.

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top