او جایزه‌اش را می‌گیرد و سپس مقداری پرخاشگری می‌کند و سخنان درشت می‌گوید که مخاطب آن چندان روشن نیست. این سخنرانی معترضانه، موجب شد که دربارۀ او و فیلمش گفت‌وگوهای بسیاری دربگیرد و این، همان چیزی است که او از این صحنه‌سازی می‌خواست. حاتمی‌کیا کارگردان است و مانند همۀ سینماگران، قدر همۀ صحنه‌ها و لحظه‌ها را می‌داند.

او از فرصت کوتاهی که در پایان جشنواره یافت، استفاده کرد تا با مظلوم‌نمایی و درشت‌گویی، فیلمش را تبلیغ کند و باز هم جایزه بگیرد و قدر ببیند و باز با او قراردادهای کذایی ببندند؛ چون می‌داند که مظلوم‌نمایی و جنگولک‌بازی و برانگیختن خشم دیگران، بیشتر از جایزۀ جشنواره‌های داخلی، فیلم او را بر سر زبان‌ها می‌اندازد. این هم مهم نیست. نوش جانش.

آنچه مهم است ژانر او است. در ايران طبقه‌ای شكل گرفته است كه همۀ امکانات و امتیازات را برای خودش می‌خواهد، حتی امتیاز مظلومیت را؛ چون می‌دانند که تأثیرگذاری مظلومیت بر مخاطب ایرانی، کمتر از تأثير  امکانات و حمایت‌های دولتی نیست. حاتمی‌کیا بیش از هر کارگردانی در ایران، پول و جایزه و قرارداد گرفته است. اگر فیلمی هم از او توقیف شده است، هزینۀ آن را به او داده‌اند. حالا که همۀ امکانات را دارد، می‌خواهد امتیاز مظلوم بودن را هم داشته باشد.


حاتمی‌کیا ارزش گفت‌وگو ندارد، قصدم اشاره به ژانر او بود؛ یعنی طبقۀ برخورداران و نورچشمی‌هایی که حاضر نیستند از هیچ رانت یا امتیاز یا امکانی چشم بپوشند و بدون اینکه ذره‌ای استحقاق عنوان «مظلوم» را داشته باشند، این عنوان را هم برای خودشان می‌خواهند.  

 

کلید واژه ها ژانر - حاتمی‌کیا
اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است

پر بازدیدترین اخبار

Top