ورزش،ابداعِ یک ملت

دکتر مسعود میری

وکیل ملت: فوتبال یک ورزش است . بیشتر از یک ورزش نیست ، اما برای یک کثرت از آدم‌ها می‌تواند نقش‌های دیگری هم بازی کند . فوتبال برای ما توانسته کارهای دیگری هم بکند. نقش‌های دیگرش ایجاد هیجانی‌ست که به روند ملت شدن ما کمک کرده است .

تاریخ انتشار: 27خرداد1397|22:38

ورزش،ابداعِ یک ملت
| کد خبر: 268586

ما در شرایطی زندگی می‌کنیم که اجزاء دیگر شبکه‌ی اجتماع‌سازی نا موفق عمل کرده و می‌کند . مثلا سیاست از تواناییِ خروج از انسداد‌های سیاسی ناتوان است چون نمی‌تواند از کنش‌های اجتماعی، ابداعِ جامعه را فراهم آورد.  ابداع جامعه یعنی در مسیر و مسیل رخدادهای نو ، رخدادهایی که به حکم تاس ریختن و صدفه‌ی حوادث و سوانح ، یک جامعه باید بتواند خودش را در سپهر و هوای جدید هم‌نفس کند و به سرعت و شتابِ جهانِ نو برساند . ما در ژرفای رویاها و آرمان‌های خود در حال غرق شدن هستیم . به سخن دیگر،  هر جامعه‌ای برای رسیدن به یک روایت پیشبرنده،  لازم است قصه‌ی جدیدی از جامعه شدن را بسازد .

مثلا یک جامعه قصه و داستان ایجاد یک کشور اقتصادی را برای خودش نقالی می‌کند ، یک جامعه‌ی دیگر با توجه به ممکنات فرهنگی‌اش یک کشور موثر در فرهنگ و سیاست را مبدل به قصه‌ای می‌کند و با روایت آن به صورت‌های ذهنی‌اش هویت می‌بخشد . ما در میانه‌ی رویاها و آرمان‌های خود ، در مدارِ جازمِ اسطوره‌ها غرق شده‌ایم . نتوانسته‌ایم رویاهای خود را از حد افسانه پردازی فراتر ببریم . به همین دلیل ابداع جامعه و ملت در ما شکست خورده است ، زیرا ما ناتوانیم که داستان و قصه ی خود را به مرزهای ملت‌شدن برسانیم .


ورزش تنها روزنه‌ای‌ست که گویا از معبر آن جهانِ پیشرو را می‌توانیم تماشا کنیم . این وضع رقت انگیزی نیست ، از اتفاق یک فرصت برای ابداع ملت و اختراع یک جامعه است . جامعه‌ای که به علل مختلف می‌تواند حتی ناتوانی‌های ما در عرصاتِ دیگر را هم پوشش بدهد . به عنوان مثال آنچه ما در خصوص مسابقات فوتبال و کشتی وو در مبارزه‌ی ورزشکاران با اسرائیل نتوانستیم مبدل به یک گفتمان انتقادی کنیم ، ورزشکاران توانستند . هنوز زود است که در باره‌ی نتایج آن سخن بگوئیم. 

چرا که این موضوع فقط به جمهوری اسلامی وابسته نیست ، به اصولی هم وابسته‌است که مفهوم "خصومت‌محوری" در فرهنگ و اسطوره را نمایندگی می‌کند . اما آنچه کردارِ سیاست‌ورزان را زیر سئوال می‌برد ، یعنی استفاده‌ی حداقلی از سیاستِ فعال و تن دادن به حوادث ، در فوتبال یا کشتی قابل اجرا نیست،  سیاست فعال یعنی بی ملاحظه‌ی سودمندیِ کنش ، کنش را به سمت سودمندی هول دادن . به بیان دیگر سیاست گران ما اول به سودمندیِ کنش می‌اندیشند و سپس اقدام می‌کنند در حالی که ورزشکاران ما کارشان را می‌کنند ، ارتکاب به عمل دارند ، آنوقت به نتایج آن سمت و سو می‌بخشند . این سیاستِ ورزشی به گمانم ورود به میدان جدیدی است . من در جشن شادیِ مردم ، این ابداع جامعه‌ی جدید را به عینه ملاحظه و مشاهده کردم.


با این همه فوتبال یک ورزش است ، اما منظری از ملت شدن هم در بطن آن جریان دارد . به گمانم سیاست‌ورزان ما بهتر است از شیوه و طرز آن‌ها برای اصلاح اجتماعی بهره‌برداری کنند ، کاری که به ابداعِ ملتِ جدید ایرانی کمک می‌رساند.

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top