درباره تقابل صداوسیما و عادل فردوسی پور

وکیل ملت: تقابل صداوسیمای جمهوری اسلامی با عادل فردوسی پور در این روزها باعث شده تا موجی اجتماعی در حمایت از عادل به راه افتد؛ آن هم در روزهایی که می شد نشانه هایی از بحران را در برنامه او دید.

تاریخ انتشار: 4آبان1397|20:02

درباره تقابل صداوسیما و عادل فردوسی پور
| کد خبر: 281103

فردوسی پور در این سال ها به مدد این حمایت اجتماعی توانست با برخی خطوط قرمزِ متصلب در صداوسیما بازی کرده و گاه نقض شان کند. شاید نقطه مقابل فردوسی پور در این زمینه  جواد خیابانی باشد. او هیچ گاه در قامت یک منتقد ظاهر نشد و از این رو یک خودی به تمام معنا در دورن سیستم محسوب می شود. بیایید کمی به این مسئله فکر کنیم که عادل و جواد به مثابه نشانه(sign)  چه دلالت هایی دارند و چه چیزهایی را به ذهن ما متبادر می کنند؟      خیابانی در این سال ها به نشانه ای برای وضع موجود(status quo)  بدل شده است. به ندرت از دایره ادب رسمی و گاه ملال آور خارج می شود، چندان اهل انتقاد کردن و به پرسش کشیدن دیگران و به ویژه مسئولین نیست، رسمی لباس می پوشد و البته اندک محاسنی نیز دارد. اهل شوخی و مطایبه نیست و حتی اگر هوس شوخی کند، طنازی هایش در نمی آید.  لحن کلامش هم رسمی است و به یک معنا راحت نیست. اهل تعارفات مرسوم و بسیار اغراق شده است. از اصطلاحات فرنگی به ندرت استفاده می کند(مصاحبه اش با مربی بولیوی به زبان انگلیسی یادتان هست). به لحاظ فیزیکی فربه است و تناسب اندام ندارد. همه این ها گویی خیابانی را به نشانه ای برای وضع موجود ساخته است. نماد نوعی سنت و محافظه کاری.    عادل فردوسی پور اما نشانه ای شده است برای تغییر و حرکت به جلو. جدل می کند و انتقادی است، به انتقاد از مسئولین عادت دارد و به تعبیر خودش برخی چیزها را بر نمی تابد؛ لباس رسمی به تنش زار می زند و طنازی هایش آنقدری خوب هست که وارد زبان عامه هم شود. اهل تعارف نیست، به زبان انگلیسی مسلط است و تجسمی است از آرزوی فرد ایرانی برای پیوستن به جامعه جهانی و جهانی شدن. و در آخر اینکه لاغر است و تناسب بدنی بیشتری دارد. در این تصاویر جواد شده است نماد سکون و پاسداشت وضع موجود و عادل نمادی برای حرکت و تغییر. تصاویر که البته لزوما با واقعیت هم منطبق نیستند، اما ساخته شده و کمابیش پذیرفته شده اند.     مسیر عادل اما همواره مسیری رو به جلو نبوده است. این سال ها کم نبودند کسانی که می گفتند عادلِ اسطوره شکن، خود در حال بدل شدن به یک اسطوره است. رشد شبکه های اجتماعی از اقبال به او کاسته و حالا برنامه اش در حال از دست دادن بخشی از مخاطبانش است. سخت است یک فرم خوب را برای سال ها حفظ کردن. عادل این اواخر خود در غلتیده است در نوعی پوپولیسم، مدام «مردم، مردم » می کند و خود را تنها صدای آن ها می داند. مواجهه اش با کارلوس کیروش و اساسا مجموعه فدراسیون فوتبال هم کمی مسئله دار بوده است، تیغ عادل برای انتقاد از آن ها برنده نبود. با این حال برنامه نود هنوز اعتباری برای تلویزیون و حتی برای فوتبال است. اما امتیاز عادل جدا از توانایی های فنی چیست؟ این است که دشمنانش[نه آن ها که انتقادات درستی دارند] آنقدری بی اعتبار هستند که هربار حمله شان به فردوسی پور باعث احیای او شود. و فردوسی پور، در این بازی که خوب هم مدیریتش می کند، بازی خیر و شر، همیشه برنده بیرون می آید. نبرد این روزهایش هم با صداوسیمای ورشکسته، به نفع او تمام خواهد شد. خوش به حال او که دشمنانی چنین بی اعتبار دارد.   

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top