می گوییم از ابتدا تحریم بودیم؛ می گویید تحریم ها را دور زدید؛ می گویند تحریم ها را شکست می دهند، اگر این چنین است پس چرا سال آینده باید بدتر از امسال باشد؟

 بارها حرف از این بود که ما در تحریم ها راه حل های برون رفت را یافتیم و «ما می توانیم» را سر دادیم پس چرا امروز به جایی رسیدیم که فردا نمی دانیم قیمت نان چقدر است؟

 حال امروز مملکت حال کسی است که روی تردمیل می دود؛ طلای گرمی صد هزار تومان را 6 برابر کردند و حالا که نصف شده توقع شادی از مردم دارند، دلار سه هزار و 800 تومانی را تا 18 هزار تومان کشاندند و ارز مبادلاتی را یورو کردید در این شرایط مردم چگونه بخندند؟ آیا این تدبیر و امید بود؟

 اگر این مردم بخواهند عطا را به لقا ببخشند چه کنند؟

 پارسال همین روزها بود که معاون توسعه مدیریت و منابع بنیاد ملی نخبگان خبر داد که 800 نخبه ایرانی به کشور برگشتند. برای رفتن یک نخبه بوق و کرنا می کنید در این یک سال این 800 نفر برای مملکت چه کردند؟

 البته مرداد ماه امسال بود که بهرام صلواتی مدیرگروه مهاجرت پژوهشکده سیاستگذاری علم و فناوری و صنعت دانشگاه صنعتی شریف گفت به دلیل شرایط اقتصادی موج جدید مهاجرت ایرانیان به خارج از کشور راه افتاده است. به گفته او« وقتی امکان بهره مندی از نیروهای داخل کشور وجود ندارد، گزینه بهینه این خواهد بود که از مواهب اقتصادی حضور آنها در بازارهای اقتصادی سایر نقاط دنیا استفاده شود.» چگونه می شود که در نقاط دیگر دنیا از نخبگان ما بهره می برند ولی ما نمی توانیم یا نمی خواهیم در عرصه اقتصادی و توسعه کشور از آنها استفاده کنیم؟

 مردم با دولت همراهند گرچه گهگاهی سر و صدایی بلند می شود ولی بیشتر مردم آرامند ولی این آرامش غم انگیز تر از آن هیاهوهای خیابانی است. اگر این روند ادامه دارد و بدتر هم می شود، مردم افسرده با چه حالی پای صندوق ها بیایند؟

اشترک در گوگل اشترک در گوگل پلاس اشترک در استامبل آپن دیگ اشترک در کلوب اشترک در فیس نما اشترک در تویتر اشترک در فیسبوک

نظرات بینندگان

تعداد نظرات منتشر شده : 0

دیدگاه خود را درباره این خبر بنویسید

بازدید کننده گرامی پر کردن فیلدهای ستاره دار الزامی است
Top